Κυριακή Ασώτου: περί του ασώτου και του φιλεύσπλαχνου Πατρός
«Ἄσωτος εἴ τις, ὡς ἐγώ, θαρρῶν ἴθι˙
θείου γὰρ οἴκτου πᾶσα ἤνοικται θύρα». Ἀγκάλας πατρικάς, διανοῖξαί μοι σπεῦσον, ἀσώτως τὸν ἐμόν, κατηνάλωσα βίον, εἰς πλοῦτον ἀδαπάνητον, ἀφορῶν τῶν οἰκτιρμῶν σου Σωτήρ, Νῦν πτωχεύουσαν, μὴ ὑπερίδῃς καρδίαν· σοὶ γὰρ Κύριε, ἐν κατανύξει κραυγάζω. Ἥμαρτον Κύριε εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου.
Αυτό είναι το δίστιχο της σημερινής ημέρας
του υπομνήματος που έχει εξαιρετική σημασία για την όλη πορεία μας, την
απαραίτητη προσωπική μας μετάνοια, ενώπιον της ολάνοικτης θύρας της αγάπης του
ουράνιου πατέρα μας. Η ανυπέρβλητη ευσπλαχνία του δίνει μεγάλο θάρρος και στους
πιο μεγάλους αμαρτωλούς.
