xristianorthodoxipisti.blogspot.gr ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΚΕΙΜΕΝΑ / ΑΡΘΡΑ
Εθνικά - Κοινωνικά - Ιστορικά θέματα
Ε-mail: teldoum@yahoo.gr FB: https://www.facebook.com/telemachos.doumanes

«...τῇ γαρ χάριτί ἐστε σεσωσμένοι διά τῆς πίστεως· και τοῦτο οὐκ ἐξ ὑμῶν, Θεοῦ τὸ δῶρον, οὐκ ἐξ ἔργων, ἵνα μή τις καυχήσηται. αὐτοῦ γάρ ἐσμεν ποίημα, κτισθέντες ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ ἐπι ἔργοις ἀγαθοῖς, οἷς προητοίμασεν ὁ Θεός ἵνα ἐν αὐτοῖς περιπατήσωμεν...» (Εφεσίους β’ 8-10)

«...Πολλοί εσμέν οι λέγοντες, ολίγοι δε οι ποιούντες. αλλ’ούν τον λόγον του Θεού ουδείς ώφειλε νοθεύειν διά την ιδίαν αμέλειαν, αλλ’ ομολογείν μεν την εαυτού ασθένειαν, μη αποκρύπτειν δε την του Θεού αλήθειαν, ίνα μή υπόδικοι γενώμεθα, μετά της των εντολών παραβάσεως, και της του λόγου του Θεού παρεξηγήσεως...» (Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής p.g.90,1069.360)


Η άρση των αναθεμάτων και η πτώση της Νέας εκκλησίας 2


υπό Διονυσίου Κυπριώτη, μαθηματικού, παιδαγωγού,
Διευθυντού σχολείου Μέσης Εκπαίδευσης
Για να δούμε τι έγινε στην εκκλησία του Νέου.

1ον - Προδοσία. Το 1948 γίνεται ιδρυτικό (!) μέλος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (ΠΣΕ). Μια οργάνωση ή καλύτερα ένα συνονθύλευμα αιρέσεων, όπου συμμετέχουν πολλές ''χριστιανικές'' αιρέσεις. Στο καταστατικό του ορίζεται ρητά ότι τάχα καμμιά Εκκλησία δεν κατέχει την απόλυτη αλήθεια, αλλά όλες έχουν μέρος της αλήθειας και όλη η αλήθεια θα προκύψει από την ένωση των εκκλησιών. Είναι η περίφημη παναιρετική ''θεωρία των κλάδων''. Δηλαδή το σώμα του Χριστού είναι κομμάτια και αφού ο Χριστός δεν μπορεί να το συναρμολογήσει μόνος του, αποφάσισαν να το κάνουν οι άνθρωποι. Όποιος συμμετέχει στο ΠΣΕ ομολογεί ότι η Εκκλησία δεν είναι η Μία που ομολογούμε στο Πιστεύω.
σημ. ορθοδοξη πιστι: ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΓΙΝΕ ΑΙΡΕΤΙΚΗ , ΕΧΑΣΕ  ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΧΑΡΗ , ΕΧΕΙ ΕΠΑΝΩ ΤΗΣ ΤΑ ΑΝΑΘΕΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ , ΟΙ ΔΕ ΚΛΗΡΙΚΟΙ ΤΗΣ ΜΗΤΕ ΙΕΡΩΣΥΝΗ ΕΧΟΥΝ ΜΗΤΕ ΜΥΣΤΗΡΙΑ , ΔΙΟΤΙ ΟΠΟΙΟΣ ΕΚΠΕΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟΣ!! Η ΑΡΧΗ ΕΓΙΝΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ( 4ης ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΜΕΝΟ ΚΑΙ ΑΦΟΡΙΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΣΥΝΟΔΟΥΣ) ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΣΑΤΑΝΙΚΗΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ ΤΟΥ 1920.

2ον - Αποστασία. Τον Δεκέμβριο του 1965 έγινε η άρση των αναθεμάτων μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινούπολεως. Ομολογεί και δηλώνει, η εκκλησία του Νέου Ημερολογίου ότι για 1.000 περίπου χρόνια η Ορθοδοξία ήταν πλανεμένη και τώρα ήρθαν αυτοί να την βάλουν στο σωστό δρόμο. ότι δηλαδή όλες οι Οικουμενικές, Πανορθόδοξες και Τοπικές Σύνοδοι ήταν πλανεμένες και ληστρικές και μας απέκοψαν από τους άλλους, κυρίως τους δυτικούς, χριστιανούς αδελφούς μας, (αλλά και στην συνέχεια, όπως αυτό έγινε στην πράξη και απο τους Αρειανιστές, Νεστοριανούς, Μονοφυσίτες, Εικονομάχους,. Προτεστάντες και άλλους ων ουκ έστιν αριθμός)!
Και τώρα ήρθε η ώρα να ενωθούμε και να αγαπηθούμε στο όνομα του ενός Θεού,
- που δεν είναι ανάγκη τριαδικός, αφού δεν πρεσβεύουν το ίδιο και άλλοι αδελφοί μας,
- που η Μητέρα του Χριστού δεν είναι Αειπάρθενος και Θεοτόκος,
- που δεν υπάρχουν μυστήρια, ούτε άγιοι.
Επίσης δηλώνει και ομολογεί  ότι οι μεγάλοι Πατέρες και Άγιοι της Εκκλησίας μας ήταν πλανεμένοι, αφού αυτοί πρωτοστάτησαν στις αποφάσεις για τον αναθεματισμό και την αποκοπή των αιρέσεων.
Δηλαδή ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο Άγιος Νικόλαος, ο Μέγας Αθανάσιος, οι Καππαδόκες Πατέρες, ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ο Μέγας Μάρκος ο Ευγενικός και τόσοι άλλοι, δεν ήταν παρά εμπαθείς άνθρωποι, που τάχα έτρεφαν μίσος για τους συνανθρώπους τους και με σοφιστικά δήθεν επιχειρήματα κατάφερναν να εξουδετερώνουν τους αντιπάλους τους και να πείθουν τον λαό! Αλλά εδώ υπάρχει ένα άτοπο. Αφού όλοι αυτοί, Πατέρες και Σύνοδοι, έκαναν τέτοιο κακό, γιατί τους τιμάμε ακόμα;

Τι λέει όμως η Εκκλησία μας για την άρση των αναθεμάτων;

'' Ο μη λέγων τοις αιρετικοίς ανάθεμα, ανάθεμα έστω''. (Συνοδικό της Ορθοδοξίας).
Και παλαιότερα η σύνοδος της Καρθαγένης: ''Αυτός που αναγνωρίζει βάπτισμα στους αιρετικούς χάνει το βάπτισμά του''. ( Mansi 1, 980).
Όσα βλέπουμε σήμερα δεν είναι η ασθένεια αλλά τα συμπτώματα του θανάτου.
Αυτό που πολλοί επιμένουν να θεωρούν ''εκκλησία'' δεν είναι παρά καθαρή Ουνία.
Η διαμαρτύρηση απο τις κερκίδες είναι περιττή πολυτέλεια, χαρτοπόλεμος με εικονικά πυρά. Η εντολή των αγίων Πατέρων πρός τους Ορθοδόξους, στοιχίζει, αλλά είναι περισσότερο σαφής:
«Μακάριος ο αποσχισθείς συναγωγής πονηρευομένων» (Migne PG 59, 549).
σημ. ορθ.πιστ.: Η ΣΥΝΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΠΟΝΗΡΕΥΟΜΕΝΩΝ , ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΥΣΤΗΡΙΑ , ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ! ΔΥΣΤΗΧΩΣ ΟΙ ΜΑΣΩΝΟΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΤΙΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 1923- 1950 ΦΡΟΝΤΙΣΑΝΕ ΕΓΚΑΙΡΩΣ  ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΝΕ  ΜΙΑ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΗ ΟΥΝΙΑ , Η ΟΠΟΙΑ ΝΑΙ ΜΕΝ ΔΕΝ ΕΠΟΙΚΟΙΝΩΝΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΔΕΧΕΤΑΙ ΟΜΩΣ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΩΣ ΕΓΚΥΡΑ ΜΕ  ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΑΤΑΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΕΧΟΥΝ ΠΑΡΑΣΥΡΗ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΣΕ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΗ ΚΑΤ ' ΟΝΟΜΑ , ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΟΥ ΑΝΗΚΕΙ !!!
ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ ΣΤΩΜΕΝ ΜΕΤΑ ΦΟΒΟΥ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΥ , ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΕΙΑ , ΜΕ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΝΑ ΠΕΖΕΙ !! ΕΡΕΥΝΑΤΕ ΤΑΣ ΓΡΑΦΑΣ ΙΝΑ ΕΧΕΤΑΙ ΖΩΗΝ  ΑΙΩΝΙΟΝ !! 

3ον - Μισθωτοί ποιμένες- προβατόσχημοι λύκοι. Το 1946 ο κλήρος αρχίζει να μισθοδοτείται απο το κράτος. Το 1969 γίνονται δημόσιοι υπάλληλοι. Απο τότε έχουμε μια απίστευτη κατρακύλα ως προς το ήθος και τη συμπεριφορά της συντριπτικής πλειοψηφίας του κλήρου. Εσωτερική και εξωτερική. Απο την τρυφηλή ζωή και τον καλλωπισμό, κουρά των μαλλιών και των γενίων μέχρι την πλήρη ασέβεια. Υπάρχουν και εξαιρέσεις, βέβαια, οι οποίες όλο και λιγοστεύουν.

4ον -  Συντόμευση ακολουθιών. Τις τελευταίες δεκαετίες βλέπουμε να συντομεύονται όλες οι ακολουθίες. Ακόμα και η Θεία Λειτουργία. Η πάγια εντολή είναι ''κόψε''. Το κόψιμο (συντόμευση επί το ευγενικότερον) τμημάτων των ακολουθιών φανερώνει μεγάλη ασέβεια προς τον Θεό. Οι ακολουθίες δεν κολοβώνονται, δε συντομεύονται. Ποιές ευχές ή ποιές τιμές θα κόψουμε; Θα διορθώσουμε εμείς, τον Μέγα Βασίλειο, τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο και τις Οικουμενικές Συνόδους που τις θέσπισαν;

5ον - Αντιστροφή της εκκλησιαστικής τάξεως. Μνημόσυνα τις Κυριακές και γάμοι τα Σάββατα και τις Παρασκευές. Είναι πολύ αυστηροί οι κανόνες και το πνεύμα της Ορθοδοξίας γενικότερα, που απαγορεύουν τα μνημόσυνα τις Κυριακές. Η Κυριακή είναι ημέρα αναστάσιμη, αποκλειστικά αφιερωμένη στον αναστάντα Κύριο και δεν επιτρέπεται  μνεία κεκοιμημένων με κόλλυβα, παρεκτός των αγίων, των οποίων η μνήμη είναι αναστάσιμη.
Για το αυτό ακριβώς θέμα έγινε, τον 18ο αιώνα, το κίνημα των Κολλυβάδων. Η ελάχιστη μειοψηφία είπε, τότε, όχι στα κόλλυβα (μνημόσυνα) τις Κυριακές, και άρχισε ο διωγμός. Η Εκκλησία πάλι χειμάστηκε. Οι πατέρες που αντιστάθηκαν, κυρίως Αγιορείτες, διώχθηκαν σκληρά. Ονομάστηκαν χλευαστικώς ''Κολλυβάδες'', αλλά στο τέλος, μετά από έναν αιώνα περίπου, δικαιώθηκαν. Η Εκκλησία σήμερα αυτούς αναγνωρίζει ως άξια τέκνα Της και τους τιμά και τους γεραίρει. ΄'Αγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, Άγιος Μακάριος Νοταράς, Αθανάσιος ο Πάριος, ο Άγιος Παχώμιος και ο πνευματικός του υιός, ο Άγιος Νεκτάριος! Αλλά και ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης απο αυτή την ζύμη βγήκε. Ο πατέρας του κολλυβάς, ο ίδιος κολλυβάς. Γι΄ αυτό λάμπουν τα κείμενά του και δεσπόζουν σ΄όλη τη νεοελληνική λογοτεχνία. Φωτισμένος άνθρωπος.

Με τους γάμους τα Σάββατα και όχι την Κυριακή, αθετήθηκαν οι Ιεροί Κανόνες. Εκκοσμικεύθηκε μέχρις εκεί που δεν παίρνει η Εκκλησία. Πλεόνασαν τα βίντεα και οι φωτογραφίες! Τα παστάκια! Το μοντελάκι της μαμάς και της κουμπάρας! Το τραπέζι και τα φαγητά.
Μπορούν αυτά να παραλειφθούν;
Τι θα πεί τότε ο κόσμος;
Ποιός κόσμος;
Αυτός για τον οποίο ο Κύριος λέει: ''θαρσείτε εγω νενίκηκα τον κόσμον..''
Νοιαζόμαστε γι΄ αυτόν τον οποίο νίκησε ο Κύριος και αδιαφορούμε για το μυστήριο;
Και μετά περιμένουμε επάνω μας ευλογία;
Δεν υπάρχει περίπτωση!

8ον - Άμβλυνση των αξιών, αρχών, παραδόσεων και θείων εντολών που διατήρησε τόσους αιώνες η Εκκλησία θεμελιωμένα στις θείες εντολές.
Ο λόγος του Κυρίου δεν αφήνει περιθώρια: ός εάν λύση μίαν των εντολών τούτων των ελαχίστων και διδάξη ούτω τους ανθρώπους, ελάχιστος κληθήσεται εν τη βασιλεία των ουρανών'' (Ματθ. ε΄19), και ''ο αθετών, ουκ άνθρωπον αθετεί, αλλά τον Θεόν'' (Β΄ Θεσσ. δ΄ 8).


Η άρση των αναθεμάτων και η πτώση της Νέας εκκλησίας


υπό Διονυσίου Κυπριώτη, μαθηματικού, παιδαγωγού,
Διευθυντού σχολείου Μέσης Εκπαίδευσης


Ο όρος ''άρση αναθεμάτων'' σημαίνει τα εξής δύο απλά πράγματα:
- ή οι παλαιοί πατέρες και οι σύνοδοι που έριξαν τα αναθέματα στις αιρέσεις, (κακόβουλες και διεστραμμένες διδασκαλίες), και στα κεφάλια των αιρεσιαρχών είχαν λάθος
- ή η σημερινή Εκκλησία του Νέου Ημερολογίου που τα σήκωσε, (τα ήρε, έκανε άρση), έχει λάθος.
Ο συλλογισμός είναι απλός!
Κάποιος απο τους δυό έχει δίκιο κι ο άλλος άδικο.

Η δουλειά ξεκίνησε το 1965 με την άρση των αναθεμάτων κατά του Παπισμού. Αναθέματα που είχαν θεσπιστεί απο τον 11ο αιώνα. Και σιγά σιγά το πράγμα άρχισε να παίρνει διαστάσεις, να απλώνεται και να επεκτείνεται, άτυπα ή επίσημα, στα κρυφά ή ολοφάνερα, σε όλο το φάσμα των αιρέσεων (και κατ΄ αυτών αναθέματα που θεσπίστηκαν από όλες τις Οικουμενικές Συνόδους),  με αποτέλεσμα, σήμερα, οι σύγχρονοι και μοντέρνοι ιερωμένοι και θεολόγοι όχι μόνο να μην βλέπουν τίποτα κακό σ΄ αυτές, αλλά αντιθέτως να προβαίνουν και σε περαιτέρω αναγνωρίσεις, αδελφοποιήσεις, συμπροσευχές, συλλείτουργα και διαφόρων ειδών ''αγάπες'' με όλο τον εσμό των αιρέσεων.

Συνεπώς, αν η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος, που αναθεμάτισε κάθε κακόβουλη διδασκαλία, (και τους αρχηγούς της), και κάθε έναν που δεν ακολουθεί τις προφορικές ή γραπτές παραδόσεις, είχε λάθος, τότε για αιώνες ακολουθούμε μια Εκκλησία που δεν στηρίζεται στην αλήθεια. Ακολουθούμε μια πλάνη, μια ακόμα αίρεση, και ότι αλλαγές ή διαφοροποιήσεις έχουν γίνει εντός αυτής, (Κολλυβάδικο ζήτημα, Παλιό-Νέο Ημερολόγιο, κλπ.), είναι όλα εκφράσεις της αρχικής πλάνης, δηλαδή όλα πλάνες.
Άρα προς τί ο καυγάς;
Πρός τι να μιλάμε για Παλιό ή Νέο;
Λάθος και τα δύο αφού είναι λάθος η ρίζα. Οπότε πάμε γι΄ άλλα. Πάμε πίσω να ψάξουμε που στράβωσε η δουλειά και να ξαναβρούμε το νήμα. Αν μας ενδιαφέρει η αλήθεια.

Αν όμως η εκκλησία του Νέου Ημερολογίου, που σήκωσε τα αναθέματα και ενεργεί αντίθετα στις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων έχει λάθος, τότε αυτή είναι μια εκκλησία που δεν στηρίζεται στην αλήθεια. Ο χριστιανός οφείλει, έχει χρέος, να ψάξει  και να βρεί την άκρη.

Η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος το 787 μ.Χ. δίνει οριστική λύση στο θέμα της εικονομαχίας, ανακεφαλαιώνει όλες τις προηγούμενες Οικουμενικές Συνόδους και αναθεματίζει και όλους τους αρχηγούς των αιρέσεων (Συνοδικό της Ορθοδοξίας). Η Εκκλησία συνεχίζει την πορεία της στο χρόνο, αναδεικνύει αγίους, και μάλιστα μεγάλους, σε όλες τις κατοπινές εποχές, και βρίσκεται σε απόλυτη αρμονία με την διδασκαλία του Κυρίου και των προηγούμενων μεγάλων Πατέρων και Διδασκάλων Της.

Το 1924 μ.Χ. αντικανονικά (ενάντια δηλαδή στους Κανόνες της Εκκλησίας), και χωρίς συμφωνία όλων των Εκκλησιών, ως ώφειλε, παράνομα και προδοτικά, η Εκκλησία της Ελλάδας και το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, αλλάζουν ημερολόγιο, παρά τις αντιδράσεις του λαού και τις διαμαρτυρίες των άλλων Πατριαρχείων και Εκκλησιών. Εισάγεται έτσι βιαίως και με την βοήθεια των δυνάμεων καταστολής, (της Χωροφυλακής).

Όμως η Εκκλησία δεν έχει ημερολόγιο. Αυτό που έχει η Εκκλησία είναι Εορτολόγιο. Δηλαδή ένα ημερολόγιο πάνω στο οποίο έστησε όλες τις εορτές Της. Το ημερολόγιο για την Εκκλησία είναι ένας φέρων οργανισμός. Ένας σκελετός. Είναι αδύνατον να αλλάξει το ημερολόγιο και να μην πειραχτεί ο κύκλος και η σειρά των εορτών Της. Το σημαντικό πράγμα για την Εκκλησία δεν είναι οι ημερομηνίες, αλλά οι εορτές. Είναι απο τους πλέον θεμελιώδεις κανόνες της Εκκλησίας. Είναι μια βασική αρχή που τονίζεται απο την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο και ένας απο τους βασικούς λόγους για τους οποίους συνεκλήθη το 325 μ.Χ.
Γνώριζαν οι Πατέρες, ότι το τότε ισχύον ημερολόγιο (το Ιουλιανό, σημερινό παλιό), είχε ήδη χάσει 3-4 ημέρες, αλλά ουδόλως τους ενόχλησε το γεγονός. Την Εκκλησία δεν την ενδιαφέρει η αστρονομική ακρίβεια, αλλά η εορτολογική ενὀτητα, να εορτάζουν όλοι οι χριστιανοί μαζί και να μην εμπαίζονται από τους αλλοθρήσκους, όπως με έμφαση τονίζεται στα πρακτικά των συνόδων. Αυτή είναι η βάση και η αρχή Της. Γι΄ αυτό και οι Άγιοι Πατέρες θέσπισαν ''αιώνιο Κανόνα'', κανείς να μην πειράξει το Εορτολόγιο, κανείς να μην διασαλεύσει την τἀξη και την εορτολογική ενότητα της Εκκλησίας, για την οποία τόσοι και τόσοι αγώνες έγιναν μέχρι να επιτευχθεί, και γι΄ αυτό η Εκκλησία φρόντισε να το διαφυλλάξει και να το περιφρουρήσει με βαριά επιτίμια. Εξάλλου, αν υπήρχε τέτοια αγωνία για την αστρονομική ακρίβεια, γιατί δεν υιοθετήθηκαν τα ακόμα τελειότερα ημερολόγια του 20ου αιώνα, αλλά ένα, επίσης ατελές, του 16ου αιώνα;
Αγνοεί ο πολύς κόσμος ότι μεταξύ των Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου υπήρχαν άνθρωποι  με υψηλή γνώση των μαθηματικών και της αστρονομίας;

Με την αλλαγή του ημερολογίου το 1924 μ.Χ. οι χριστιανοί χωρίστηκαν στα δύο. Άλλοι με το παλιό, άλλοι με το Νέο. Παλαιοημερολογίτες και Νεοημερολογίτες.
΄΄Δύο Εκκλησίες''
Αλλά ο Χριστός είναι ένας και η Εκκλησία το σώμα Του.
Και ρωτάμε:
Μία κεφαλή, δύο σώματα; Ποιά Εκκλησία είναι η κανονική;
Το επίσημο κράτος πήρε το μέρος του Νέου και άρχισαν οι διωγμοί.
Η Εκκλησία του Παλαιού χειμάστηκε. Κόσμος διώχθηκε, βασανίστηκε, θανατώθηκε, Ιερείς σύρθηκαν σε φυλακές και εξορίες. Ξυρίστηκαν, αποσχηματίστηκαν, διαπομπεύτηκαν, βασανίστηκαν.

Εν τω μεταξύ όλες οι άλλες Εκκλησίες (της ΕΣΣΔ και Βαλκανίων) και τα Πατριαρχεία παρέμειναν στο παλαιό ημερολόγιο, (εκτός απο την Ρουμανία που είχε ακολουθήσει το Νέο από το 1923 και την Βουλγαρία αργότερα). Από τα 250 εκατομμύρια Ορθοδόξων στον κόσμο τότε, μόνον τα 4 εκατομμύρια της Ελλάδος γύρισαν στο Νέο μαζί με τους Ρουμάνους. Στο παλαιό παρέμειναν επίσης το Άγιον Όρος και τα Ιεροσόλυμα.

Με την αλλαγή του ημερολογίου, άλλαξε, αναγκαστικά, και το Εορτολόγιο.
Ήρθαν τα πάνω κάτω στον εορταστικό κύκλο της Εκκλησίας. Χάθηκε η ενότητα, καταργήθηκαν νηστείες, μετατέθηκαν εορτές, κόπηκαν Κυριακές και επινοήθηκαν άλλες γιορτές, οι εξαιρέσεις έγιναν Κανόνες, ήρθε σύγχυση στο Τυπικό, χάθηκε η τάξη, χάθηκε ο τρόπος για την κατανόηση Γραφών και Προφητειών, (διπλές Πασχαλιές), και άλλα πολλά.

Μετά την αλλαγή το 1924 ο πολύς λαός από τους πιστούς και κυρίως στην επαρχία δεν κατάλαβε τι έγινε. Δεν πήρε χαμπάρι την αλλαγή.  Χρόνια δύσκολα!  Δυστυχία,φτώχεια, συμφορές! Κόσμος αγράμματος ή ολιγογράμματος, ξώμαχοι επί το πλείστον εργάτες και βιοπαλαιστές.  Με νωπά τα τραύματα της μικρασιατικής καταστροφής, του Α΄Παγκοσμίου πολέμου και των Βαλκανικών Αγώνων.  Με απώλειες χιλιάδων ανδρών από τους πολέμους και εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες από τη συμφορά της Μικράς Ασίας και άλλες εκατοντάδες χιλιάδες ή με την ανταλλαγή των πληθυσμών την ίδια χρονιά του 1924. 
Έτσι βρέθηκε ο κόσμος, άκων, στο Νέο ημερολόγιο και το ακολούθησε.  Συνέχιζε να εκφράζει την ευσέβεια και την πίστη του σε μία Νέα Εκκλησία για την οποία, πολλές φορές, δεν είχε (ούτε ακόμα έχει) ιδέα ότι δεν ήταν η εκκλησιά των Πατέρων του.
Ακόμα και σήμερα προκαλεί εντύπωση η παντελής άγνοια των Νεοελλήνων για το Παλαιό.
Τι είναι αυτό; σου λένε, αν τύχει και γίνει αναφορά στο θέμα.      
Και σε κοιτάνε παράξενα. 
Λες και δεν ήταν το ημερολόγιο της Εκκλησίας για 1600 χρόνια. 
Αλλοί πάλι νομίζουν ότι οι παλαιοημερολογίτες είναι κάτι σαν τους ιεχωβάδες. 
Λες και δεν είναι με το παλιό το Άγιον Όρος και τα Ιεροσόλυμα! 
Και ούτε προβληματίζονται, όταν ακούνε και βλέπουνε στις ειδήσεις ότι οι Ρώσοι ή το Άγιον όρος ή τα Ιεροσόλυμα εορτάζουν Χριστούγεννα στις 7 Ιανουαρίου (25 Δεκεμβρίου με το παλαιό).   
Τι έγινε όμως με την Εκκλησία του Νέου ημερολογίου;  Ήταν αλήθεια το Ημερολόγιο εμπόδιο στην πρόοδο και προκοπή της Εκκλησίας, όπως ισχυρίζονταν οι καινοτόμοι, και τώρα που εξέλιπε, η Εκκλησία τραβά για νέες δόξες;