Ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ὁ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΜΕΣΣΙΑΣ ΚΑΙ Ἡ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ Ὁ ΝΕΟΣ ΙΣΡΑΗΛ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ (Σχόλιο σὲ βίντεο ραβίνου)

 Ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ὁ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΜΕΣΣΙΑΣ ΚΑΙ Ἡ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ Ὁ ΝΕΟΣ ΙΣΡΑΗΛ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ (Σχόλιο σὲ βίντεο ραβίνου)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 11ῃ Μαΐου 2026

Ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ὁ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΜΕΣΣΙΑΣ ΚΑΙ Ἡ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ Ὁ ΝΕΟΣ ΙΣΡΑΗΛ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ

(Σχόλιο σὲ βίντεο ραβίνου)

Πρὶν λίγες ἡμέρες ἕνας ἰσραηλινὸς στρατιώτης στὸ Λίβανο φωτογραφήθηκε ἀπὸ συνάδελφό του νὰ κομματιάζει μὲ μανία καὶ χαιρεκακία ἄγαλμα τοῦ Ἐσταυρωμένου Χριστοῦ. Ἡ ἀποτρόπαια εἴδηση σόκαρε τὸν χριστιανικὸ κόσμο, ὁ ὁποῖος διαπίστωσε γιὰ μιὰ ἀκόμα φορὰ τὰ πραγματικὰ αἰσθήματα τοῦ ἐβραϊσμοῦ γιὰ τὸ θεῖο πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου καὶ Λυτρωτῆ τοῦ κόσμου Χριστοῦ, γιὰ τὸν ὁποῖο, ἂν καὶ πέρασαν δύο χιλιάδες χρόνια, δὲν καταλάγιασε ἡ ἐχθρότητά του πρὸς Αὐτὸν καὶ συνεχίζει νὰ μισεῖ, νὰ ἐχθρεύεται καὶ νὰ συκοφαντεῖ Αὐτόν, ὁ Ὁποῖος, σύμφωνα μὲ τὸν Προφήτη Ἠσαΐα, «ἀνομίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ» (Ἠσ.53,9). Αὐτὸν ὁ Ὁποῖος δὲν ἔβλαψε κανέναν, ἀντίθετα «διῆλθεν εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος πάντας» (Πράξ.10,38). Αὐτὸν ὁ Ὁποῖος ὅλη ἡ ζωή Του ἦταν μιὰ διαρκὴς εὐεργεσία γιὰ τὸν λαό Του καὶ χάραξε γιὰ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα μιὰ νέα πορεία ζωῆς, γενόμενος ὑπόδειγμα ἀγάπης καὶ ἠθικότητας καὶ σύμφωνα μὲ τὸν Ἀπόστολο Πέτρο, μᾶς ἄφησε «ὑπογραμμὸν ἵνα ἐπακολουθήσητε τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ» (Α΄ Πέτρ.2,21). Καταφρονεῖ Αὐτόν, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε ὁ κορυφαῖος δάσκαλος τοῦ ἀνθρωπίνου πνεύματος, ὥστε καὶ αὐτοὶ οἱ σύγχρονοί του Ἰουδαῖοι ἀναγκάστηκαν νὰ παραδεχτοῦν καὶ νὰ ὁμολογήσουν ὅτι «Οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος» (Ἰωάν.7, 37-52. 8, 12)! Τὴν εἰκόνα Αὐτοῦ λοιπὸν κομμάτιασε ὁ ἰσραηλινὸς στρατιώτης καὶ ἀνέβασε στὰ κοινωνικὰ δίκτυα τὸ ἱερόσυλο «κατόρθωμά» του!

Ἡ παγκόσμια κατακραυγὴ ἀνάγκασε τὴν πολιτικὴ ἡγεσία τοῦ Ἰσραὴλ νὰ «καταδικάσει» τὸ γεγονὸς καὶ νὰ «καταλογίσει εὐθύνες» στὸν ἢ στοὺς δράστες. Ἀντίθετα δὲν εἴδαμε κάποια διαμαρτυρία ἀπὸ τὴν ἐπίσημη θρησκευτικὴ ἡγεσία τῆς χώρας, ἡ ὁποία μὲ τὴν σιωπή της φαίνεται νὰ συμφωνεῖ γιὰ τὸ προκλητικὸ ἀνοσιούργημα τοῦ φανατικοῦ ἔνστολου ἰσραηλινοῦ.

Τὴν μοναδικὴ ἀντίδραση εἴδαμε ἀπὸ γνωστὸ (ἀπὸ ἀναρτήσεις του στὸ διαδίκτυο) ραβίνο ἑλληνικῆς καταγωγῆς στὸ Ἰσραήλ, ὁ ὁποῖος, καταδίκασε τὴν ἱεροσυλία τοῦ ὁμοφύλου τοῦ ἰσραηλινοῦ στρατιώτη.

Ἀλλά, παρακολουθῶντας τὴν ἀνάρτησή του στὸ YouTube, μὲ τίτλο: «Πῶς ἀντιμετωπίζει ὁ Ἐβραϊσμὸς τὸν Ἰησοῦ; ἡ βεβήλωση ἀγάλματος τοῦ ἀπὸ Ἰσραηλινὸ στρατιώτη)»[1], μποροῦμε νὰ διαπιστώσουμε ὅτι, ἀπὸ τὰ λεγόμενά του, μᾶλλον ἄλλος ἦταν ὁ πραγματικὸς σκοπὸς τῆς ἀνάρτησής του καὶ ὄχι ὁ «σεβασμός» του πρὸς τὸ Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸν Χριστιανισμό. Προφανῶς ἔκαμε τὴν ἀνάρτηση, χρησιμοποιῶν τὴν ἀποτρόπαια πράξη τοῦ ὁμόθρησκου καὶ ὁμόφυλου τοῦ στρατιώτη, προκειμένου νὰ προβάλλει τὰ πιστεύω του γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸν Χριστιανισμό. Νὰ προβάλλει τὶς μειωτικὲς ἀντιλήψεις τῆς θρησκείας του, μεταχειριζόμενος αὐθαίρετες ὑποκειμενικὲς καὶ ἀνιστόρητες κρίσεις.

Γιὰ νὰ εἴμαστε ὅμως ἀκριβοδίκαιοι σὲ αὐτὸ τὸ βίντεο τοῦ ὁ ἐν λόγῳ ἑβραῖος ραβίνος, εἶχε ἤπιο τόνο τῆς φωνῆς καὶ ἦτο λιγότερο ἐπικριτικὸς γιὰ τὸν Χριστιανισμὸ καὶ ταυτόχρονα κριτικὸς γιὰ τὰ τρωτὰ τοῦ διαχρονικοῦ ἐβραϊσμοῦ.

Ἀφοῦ παρακολουθήσαμε μὲ προσοχὴ τὴν ἐν λόγῳ ἀνάρτησή του, θεωρήσαμε ποιμαντικὸ χρέος μας νὰ ἀνασκευάσουμε κάποια ἀπὸ τὰ λεγόμενά τοῦ, τὰ ὁποῖα θεωροῦμε, ἀφ’ ἑνὸς μὲν μειωτικὰ γιὰ τὴν χριστιανική μας πίστη καὶ ἀφ’ ἑτέρου ἀποπροσανατολιστικὰ γιὰ ὅσους εἶδαν τὸ σχετικὸ βίντεο καὶ δὲν ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ διακρίνουν τὴν ἀλήθεια ἀπὸ τὸ ψεῦδος.

Ὁ ραβίνος ἀρχίζει τὴν ἀφήγησή του, μὲ τὴν συνήθη τακτική του νὰ στηλιτεύει κάθε γεγονὸς πραγματικὸ ἢ φανταστικό, τὸ ὁποῖο θεωρεῖ ὡς «ἀντισημιτικό». Λαμβάνοντας ἀφορμή, ὅπως προαναφέραμε, ἀπὸ τὸ γεγονὸς τῆς καταστροφῆς τοῦ ἀγάλματος τοῦ Ἐσταυρωμένου, προσπάθησε νὰ προκαταλάβει «φαινόμενα ἀντισημιτισμοῦ», ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ προκαλέσει αὐτὸ τὸ γεγονός. Σύμφωνα μὲ τὸν ἰσχυρισμό του, κάποιοι πιάνονται ἀπὸ κάτι τέτοια περιστατικὰ καὶ προσπαθοῦν νὰ παρουσιάσουν τοὺς χριστιανοὺς ὡς διωκόμενους στὸ Ἰσραήλ

Κατ’ αὐτὸν δὲν συμβαίνει κάτι τέτοιο, διότι οἱ ἰσραηλινοὶ «σέβονται κάθε διαφορετικὴ πίστη» καὶ μόνο κάτι παιδάκια ἐβραιόπουλα «στὴν παλιὰ πόλη τῆς Ἱερουσαλὴμ φτύνουν ὄχι κατ' εὐθεῖαν ἀλλὰ πρὸς τὴν δική τους πλευρὰ ὅταν περνάει κάποιος ἱερέας ἢ μοναχὸς χριστιανός». Τέτοια περιστατικὰ τὰ θεωρεῖ ὡς «μεμονωμένες καταστάσεις ποὺ τοὺς πιάνουν γιὰ νὰ δημιουργήσουνε καταστάσεις ὅτι ὑποφέρει ἡ χριστιανὴ κοινότητα». Καταφέρεται ἐναντίον ὅσων «πιάνονται ἀπὸ τέτοια ἀσήμαντα γεγονότα», ἀλλὰ «σιωποῦν γιὰ τὶς σφαγὲς τῶν χριστιανῶν στὴ Συρία, στὸ Σουδὰν καὶ ἀλλοῦ, ἀπὸ φανατικοὺς ἰσλαμιστές», θέλοντας νὰ φανεῖ «ὑποστηρικτὴς» τῶν διωκόμενων χριστιανῶν.

Φυσικά, ἡ κατάσταση στὸ Ἰσραὴλ εἶναι διαφορετική. Αὐτοὶ ποὺ φτύνουν χριστιανοὺς κληρικοὺς καὶ μοναχοὺς στὴν Ἱερουσαλὴμ δὲν εἶναι μόνο κάποια παιδάκια, ἀλλὰ καὶ ἐνήλικες μαυροφορεμένοι, οἱ ὁποῖοι φτύνουν συνανθρώπους τους, ὄχι πρὸς τὸ μέρος τους, ἀλλὰ στὰ πρόσωπά τους καὶ ὑβρίζοντάς τους καὶ συχνὰ προπηλακίζοντάς τους. Πλειάδα βίντεο στὸ διαδίκτυο ἀποδεικνύουν τὸ μῖσος τῶν λεγομένων «ὑπερορθοδόξων» Ἑβραίων κατὰ τῶν χριστιανῶν καὶ μάλιστα κατὰ τῶν κληρικῶν[2]! Ὅσον ἀφορᾶ γιὰ τὶς φρικώδεις σφαγὲς χριστιανῶν ἀπὸ ἰσλαμιστές, ὄχι μόνο δὲν σιωποῦμε, ἀλλὰ διαμαρτυρόμαστε καὶ τὶς καταγγέλλουμε μὲ τὸν πλέον δυναμικὸ τρόπο, ἀλλὰ ἡ διεθνὴς κοινότητα κωφεύει προκλητικά!

Μετὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν «διευκρίνιση» ὁ ἐν λόγῳ ραβίνος καὶ ἀφοῦ στηλίτευσε τὸν «ἀντισημιτισμὸ» καὶ ὑπερασπίστηκε τὴν «ἀνεξιθρησκία» στὸ Ἰσραήλ, προχωρεῖ στὸ ἰδεολογικὸ μέρος τῆς ἀνάρτησής του, στὴν κριτική του κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ.

Καὶ πάλι δὲν καταφέρεται εὐθέως κατὰ Κυρίου Ἰησοῦ, μεταχειριζόμενος τὶς γνωστὲς φρικώδεις ἀναφορές των Ταλμοὺδ γιὰ Ἐκεῖνον, ἀλλὰ προσπαθεῖ νὰ Τὸν δεῖ «ἀπὸ ἄλλη σκοπιά», ἑνὸς δῆθεν «οὐδέτερου» καὶ «ἀντικειμενικοῦ» παρατηρητῆ. Κατ’ ἀρχὴν ὑπεραμύνεται γιὰ τὴν ἑβραϊκὴ καταγωγή Του, λὲς καὶ ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ ἀμφιβάλουμε γι’ αὐτήν. Καὶ γι’ αὐτὸ ἔχει τὸ σκοπό του. Ὑπερτονίζοντας τὴν ἑβραϊκὴ καταγωγὴ τοῦ Ἰησοῦ, προβάλλει τὸν γνωστὸ καὶ διάχυτο ἰσχυρισμὸ τῶν Ἑβραίων, ὅτι «ὁ Ἰησοῦς δικός μας εἶναι, ἐμεῖς σας τὸν δώσαμε»!

Στὴ συνέχεια προσπαθεῖ νὰ προβάλλει, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐπιβάλλει μὲ ἀρκετὰ ἄκομψο καὶ φυσικὰ ὄχι πρωτότυπο τρόπο τὶς προσωπικές του ἀπόψεις γιὰ τὸν Κύριο Ἰησοῦ. Ὅμως στὴν οὐσία δὲν λέει κάτι τὸ νέο, συνταρακτικὸ καὶ πειστικό, ἀλλὰ προβάλλει, ὡς δική του ἐπινόηση, τὴν ἤδη αὐθαίρετη καὶ πεπαλαιωμένη θεωρία τῶν ἄπιστων προτεσταντῶν «θεολόγων» περὶ τῆς διακρίσεως τοῦ «ἱστορικοῦ Ἰησοῦ» καὶ τοῦ «Ἰησοῦ τῆς Ἐκκλησίας», ὅτι δηλαδὴ ὁ Χριστὸς (μπορεῖ νὰ) ὑπῆρξε ὡς ἱστορικὸ πρόσωπο, ἀλλὰ δὲν ἔχει σχέση μὲ τὸ φανταστικὸ πρόσωπο, ποὺ «ἐπινόησε» ἡ Ἐκκλησία!

Αὐτὸ ὑποστήριξε, τονίζοντας τὸ γεγονός, ὅτι δὲν ξέρουμε πραγματικὰ τί ἦταν καὶ τί εἶπε ὁ «ἱστορικὸς Ἰησοῦς» καὶ πὼς ὁ «Ἰησοῦς τῆς χριστιανικῆς πίστης» εἶναι κατασκεύασμα τῶν ἀποστόλων καὶ κυρίως τοῦ Παύλου! Εἶπε: «δὲν ἀποδέχομαι τὸν Ἰησοῦ ὅπως φαίνεται στὴν Καινὴ Διαθήκη, δὲν εἶμαι σίγουρος καὶ αὐτὰ ποὺ λέγονται στὸ ὄνομά του εἶναι ὄντως ὅλα ἀληθινά, ἂν ἴσως καὶ τὰ περισσότερα δὲν εἶναι ἀληθινὰ αὐτὸ λέω ἀπὸ τὴ δική μου πλευρά ... ἡ Καινὴ Διαθήκη ὅπως τὴ γνωρίζουμε σήμερα ἔχει γραφτεῖ 300 χρόνια μετὰ ἀπὸ τὰ γεγονότα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἔχουν μπεῖ πολλὰ πράγματα νὰ ἔχουν ἀλλάξει στὴν πορεία...»! Καὶ μάλιστα, ὁρίζει τὸ Χριστὸ ὡς Φαρισαῖο, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Ἴδιος ἦρθε σὲ πλήρη ρήξη μὲ αὐτὴ τὴν ἑβραϊκὴ αἵρεση, ἀντιμετώπισε τέλεια ἐχθρότητα ἀπὸ τοῦ Φαρισαίους καὶ ἀναγκάστηκε νὰ τοὺς στηλιτεύσει μὲ ἀκραίους χαρακτηρισμούς, ὅπως «ὑποκριτές», «γεννήματα ἐχιδνῶν» κλπ. Εἰκάζουμε πὼς ἡ ταύτισή Του μὲ τὴν τάξη τῶν Φαρισαίων δὲν εἶναι τυχαία, ἀλλὰ ἤθελε νὰ Τὸν μειώσει, ταυτίζοντάς τον μὲ τὴν φαρισαϊκὴ θρησκοληψία καὶ ὑποκρισία.

Ὑποστήριξε πὼς δὲν γνωρίζουμε τί πραγματικὰ ἦταν καὶ τί πραγματικὰ εἶπε, διότι ἡ Καινὴ Διαθήκη «γράφηκε 300 χρόνια μετά»! Νὰ τοῦ γνωρίσουμε, ὅτι αὐτὸς ὁ μῦθος των χριστιανομάχων ἔχει καταρρεύσει πρὸ πολλοῦ. Ἡ Καινὴ Διαθήκη γράφηκε ἀποδεδειγμένα τὸν 1ο μ. Χ. αἰῶνα, τῆς ὁποίας βρέθηκε πλειάδα χειρογράφων, ἀναγόμενα καὶ ὡς αὐτὸν τὸν 1ο αἰῶνα. Αὐτὸ μαρτυροῦν καὶ τὰ πολυπληθῆ συγγράμματα τῶν Ἀποστολικῶν Πατέρων, τὰ ὁποῖα παραθέτουν πλῆθος καινοδιαθηκικῶν χωρίων. Ὑπάρχουν ἐπίσης καὶ τὰ ἀντιρρητικὰ ἔργα μὴ χριστιανῶν συγγραφέων (π.χ. Κέλσος, Πορφύριος, Λουκιανός, κ.α.) καὶ ἐπίσης τὰ συγγράμματα αἰρεσιαρχὼν (1ου, 2ου, καὶ 3ου μ. Χ. αἰῶνα), στὰ ὁποῖα παρατίθενται ἀποσπάσματα τῆς Καινῆς Διαθήκης. Μετὰ ἀπὸ 300 χρόνια ὁρίστηκε ὁ κανόνας τῶν γνησίων βιβλίων τῆς Καινῆς Διαθήκης καὶ ὄχι ἡ συγγραφή της.

Πέραν αὐτῶν ὑπάρχουν καὶ πλεῖστες ἐξωχριστιανικὲς μαρτυρίες γιὰ τὸ Πρόσωπο Τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ:

α) Ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Σύρου Στωικοῦ φιλοσόφου Μαρὰ βὰρ Σαραπίων (73-160 μ.Χ.) πρὸς τὸν υἱό του Σεραπίωνα, στὴν ὁποία αὐτὸς ἀναφέρει ρητῶς ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι ἔχασαν τὸ βασίλειό τους ἐξ αἰτίας τῆς καταδίκης τοῦ σοφοῦ βασιλιᾶ τους. Τὸ ἴδιο ἀναφέρει καὶ ὁ Σῦρος ἱστορικὸς Θαλλός, ὁ συγγραφέας τῆς ἱστορίας τῆς Συρίας, τοῦ ὁποίου τὴν μαρτυρία διέσωσε ἡ Παγκόσμιος Ἱστορία.

β) Ἡ μαρτυρία τοῦ Ρωμαίου ἱστορικοῦ Τακίτου, συγχρόνου σχεδὸν τοῦ Κυρίου (55-120 μ.Χ. ἤ, κατ’ ἄλλους, 61 ἢ 62-117), στὸ ἔργο τοῦ Annalles, στὸ ὁποῖο περιγράφει τὴν πυρπόληση τῆς Ρώμης, ἀναφέρει ρητὰ ὅτι ὁ Κύριος θανατώθηκε ὡς κακοποιός, ἀπὸ τὸν Πόντιο Πιλάτο καὶ πὼς οἱ ὀπαδοί Του ὀνομάζονταν Χριστιανοί.

γ) Οἱ μαρτυρίες ἐπίσης τοῦ διάσημου Ρωμαίου Ἱστορικοῦ Σουετωνίου (75-169), στὸ ἔργο του «Περὶ τῶν 12 αὐτοκρατόρων τῆς Ρώμης», ἀναφερόμενος στὴν μὲν Vita Neronis (XVI), ὅτι «...ὑπέστησαν τιμωρίες οἱ Χριστιανοί...», στὴν δὲ Vila Claudii (XXV), ὅτι «... τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν ὑποκίνηση τοῦ Χριστοῦ, θορυβοῦσαν καὶ ὁ Ρώμης Κλαύδιος) τοὺς ἐξεδίωξε». Μάλιστα τὴν γνησιότητα αὐτῶν τῷ χωρίων δὲν ἀμφισβήτησε κανείς.

δ) Ἡ Ἐπιστολή του Πλινίου, τοῦ «νεωτέρου», τοῦ «μεγίστου τῶν Ἱστορικῶν τῆς Ρώμης», πρὸς τὸν αὐτοκράτορα Τραϊανὸ (112 μ.Χ.) περὶ τῆς ραγδαίας ἐξαπλώσεως τοῦ Χριστιανισμοῦ στὴν Βιθυνία τῆς Μ. Ἀσίας, ἡ ὁποία ἀπεστάλη στὸν αὐτοκράτορα ὡς legatus Caesaris (111- 113). Στὴν ἐπιστολὴ ἐκείνη βεβαιώνει καὶ ὁ Πλίνιος ὅτι οἱ Χριστιανοί, «συνερχόμενοι ἐν τὰκτῇ ἡμὲρᾳ πρὸ τῆς ἀνατολῆς τοῦ ἡλίου, σὺν ἄλλαις προσευχαῖς, ἀνέπεμπον, ἐκ περιτροπῆς, ὕμνον εἰς τὸν Χριστὸν ὡς Θεόν...». Μάλιστα τὴν γνησιότητα τῆς ἐπιστολῆς, τὴν ὁποία ἀμφισβητοῦσαν κάποιοι τὸν ΙΗ΄ αἰῶνα, ἀπέδειξαν οἱ Paul Allard καὶ F. Arnold καὶ συμφώνησαν μαζί τους οἱ Harnach, V- Bolotoff καὶ Mecffert.

ε) Οἱ τρεῖς μαρτυρίες τοῦ Ἰουδαίου ἱστορικοῦ συγγραφέως Φλαβίου Ἰώσηπου, ὁ ὁποῖος γεννήθηκε στὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἔζησε κατὰ τὸν 1ο μ. Χ. αἰῶνα, στὸ ἔργο «Ἰουδαϊκὴ Ἀρχαιολογία», στὴν πρώτη ἔγραψε τὰ ἑξῆς περὶ τοῦ Κυρίου: «Γίνεται δὲ κατὰ τὸν χρόνον τοῦτον – σ.σ. ἤτοι ἐπὶ ἡγεμονίας Ποντίου Πιλάτου, 27-37 μ.Χ. Ἰησοῦς, σοφὸς ἀνήρ [εἴγε ἄνδρα αὐτὸν λέγειν χρή], (ἦν γὰρ παραδόξων ἔργων ποιητής), [διδάσκαλος ἀνθρώπων τῶν ἡδονὴ ταληθὴ δεχόμενων],καί πολλοὺς μέν Ἰοὐδαίους, πολλοὺς δὲ καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ ἐπηγάγετο, ὁ Χριστὸς ὁὗτος ἧν] καὶ αὐτόν, ἐνδείξει τῶν πρώτων ἀνδρῶν παρ’ ἡμῖν, σταὺρῷ ἐπιτετμηκότος Πιλάτου, οὐκ ἐπαύσαντο οἱ τὸ πρῶτον αὐτὸν ἀγαπήσαντες, [ἐφάνη γὰρ αὐτοῖς τρίτην ἔχων ἡμέραν πάλιν ζῶν, τῶν θείων προφητῶν ταῦτα καὶ ἄλλα μύρια θαυμάσια περὶ αὐτοῦ εἰρηκότων], εἰσέτι νῦν τῶν Χριστιανῶν ἀπὸ τοῦδε ὠνομασμένων οὐκ ἀπέλιπε τὸ φῦλον». Στὴν δεύτερη μαρτυρία του ἀναφέρεται στὸν φόνο τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ, καὶ στὴν τρίτη στὸν φόνο τοῦ Ἀδελφοθέου Ἰακώβου.

στ) Οἱ μαρτυρίες τῆς ραβινικῆς φιλολογίας καὶ μάλιστα τοῦ Ταλμούδ, στὸ ὁποῖο, ἐκτὸς τῶν βλάσφημων ὑπαινιγμῶν περὶ τῆς καταγωγῆς καὶ τῆς γεννήσεως τοῦ Κυρίου, ἀναφέρονται: α) Ἡ θεραπεία ἀσθενῶν, στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, ἀπὸ κάποιον χριστιανὸ Ἰάκωβο, στὴν Σεπφώριδα τῆς Γαλιλαίας, γιὰ τὸν ὁποῖο κυκλοφοροῦσε ἡ φήμη ὅτι ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς μαθητὲς τοῦ Κυρίου. β) Ὅτι ὁ ἀνεψιὸς κάποιου ὀνομαστοῦ Ραβίνου, ὁ ὁποῖος δαγκώθηκε ἀπὸ φίδι, θεραπεύτηκε ἀπὸ κάποιον χριστιανό, διὰ τῆς ἐπικλήσεως τοῦ Κυρίου. Καὶ γ) Ὅτι εἰς τὸν ραβίνο Γαμαλιὴλ Β, κατὰ τὴν δίκη τῆς ἀδελφῆς του γιὰ κάποιο κληρονομικὸ ζήτημα, ὁ Ρωμαῖος δικαστής, ἀποδεδειγμένος χριστιανός, ὑπέδειξε, σὺν τοῖς ἄλλοις καὶ τὸν στίχο 5, 17 τοῦ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγελίου, στὴν Ἀραμαϊκὴ γλῶσσα, γιὰ τὴν μὴ κατάργηση, ἀλλὰ συμπλήρωση τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου. Ἐπίσης τὸ παράρτημα στὴ Γεμάρα του Ταλμοὺδ ἀναφέρεται καὶ ἡ συνδιάλεξη τοῦ Κυρίου στὸν Ναό, μὲ τοὺς πρεσβυτέρους, ὅταν ἦταν 12 ἐτῶν (Λούκ.2,41-50), τῆς ὁποίας ὅμως διαστρέφεται τὸ νόημα καὶ χαρακτηρίζεται ὡς ἀσέβεια πρὸς αὐτούς.

ζ) Ἡ διὰ μέσου τῶν αἰώνων καὶ μέχρι σήμερα ζῶσα παράδοση τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, ὅτι οἱ πρόγονοί τους σταύρωσαν τὸν Κύριο, κατὰ τὴν ἐποχὴ καὶ τὴν αἰτία ποὺ περιγράφουν λεπτομερῶς τὰ Ἱερὰ Εὐαγγέλια, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν Ι. Παράδοση τοῦ Χριστιανισμοῦ. Μάλιστα μπορεῖ νὰ χαρακτηριστεῖ αὐτὴ ἡ μαρτυρία (προκειμένου περὶ τῆς ἱστορικῆς ὑποστάσεως τοῦ Κυρίου), ὡς ἡ σπουδαιότερη ὅλων τῶν ἐξωχριστιανικῶν μαρτυριῶν. Ἄλλωστε οἱ Ἀπόστολοι διασπαρέντες σ’ ὅλη τὴν Οἰκουμένη γιὰ νὰ κηρύξουν τὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου, τὸ ὑπέγραψαν μὲ τὸ αἷμα τους καὶ τὰ μαρτύριά τους καὶ φυσικά, κανένας ποτὲ δὲν πεθαίνει γιὰ ἕνα ψέμα, πέθαναν ἔχοντας τὴν ἐμπειρία τῆς Ἀναστάσεως καὶ τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου.

Ἀλλά, ἐπ’ αὐτοῦ θὰ θέλαμε νὰ τοῦ θέσουμε τὸ ἑξῆς εὔλογο ἐρώτημα: Ἂν ἀμφιβάλλουμε γιὰ τὴν αὐθεντικότητα τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἀπέχουμε εἴκοσι αἰῶνες καὶ ὁ Ὁποῖος μαρτυρεῖται ἀπὸ πλῆθος χριστιανικῶν καὶ ἐξωχριστιανικῶν πηγῶν, τί θὰ πρέπει νὰ κάμουμε γιὰ τὸν Ἀβραὰμ καὶ τοὺς ἄλλους Πατριάρχες τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ὅταν ἀπέχουμε ἀπ’ αὐτοὺς σαράντα αἰῶνες καὶ μὲ παντελῆ ἀπουσία ἐξωβιβλικῶν μαρτυριῶν; Τὸ ἴδιο καὶ γιὰ τὸν Μωυσῆ, ποὺ ἀπέχουμε τριανταπέντε αἰῶνες καὶ γιὰ τὸν ὁποῖο δὲν ὑπάρχει οὐδεμία ἀξιόπιστη ἱστορικὴ μαρτυρία, ἐκτὸς τῆς Βίβλου; Πόσο ἱστορικὰ εἶναι ἀποδεδειγμένο ὅτι ὁ συγγραφέας της «Τορὰ» εἶναι ὁ Μωυσῆς καὶ δὲν γράφηκε σὲ κατοπινοὺς αἰῶνες, ὅπως ἰσχυρίζονται πολλοὶ μελετητές; Γιατί δὲν ἀμφιβάλλει ὁ ἐν λόγῳ ραβίνος, ἐλλείψει ἱστορικῶν ἀποδείξεων καὶ γιὰ τὴν ἀξιοπιστία της «Τορὰ» (σ.σ. τῆς Πεντατεύχου) καὶ ἀμφιβάλλει γιὰ τὴν ἀξιοπιστία τῆς Καινῆς Διαθήκης;

Γιατί νὰ μὴν ὑποστηρίξει κάποιος «οὐδέτερος» καὶ ἀμερόληπτος μελετητὴς ὅτι ἡ ἑβραϊκὴ θρησκεία εἶναι κατασκεύασμα τῶν μεταιχμαλωσιακὼν χρόνων, ὅπως καὶ ἡ συγγραφή της «Τορά», ὅπως ἰσχυρίζονται πολλοὶ μελετητὲς καὶ τὴν ὁποία ὁ ἐν λόγῳ ραβίνος θεωρεῖ ὡς τὴν μόνη θεόπνευστη; Γιατί νὰ εἶναι ἀξιόπιστες οἱ μαρτυρίες της «Τορὰ» καὶ ὄχι καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης;

Νὰ διευκρινίσουμε, γιὰ νὰ προλάβουμε παρεξηγήσεις ἐπ’ αὐτοῦ, πὼς ἐμεῖς δὲν θέτουμε ὑπὸ ἀμφισβήτηση τὰ βιβλικὰ πρόσωπα καὶ τὴν θεοπνευστία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τὴν θεωροῦμε ἐξίσου θεόπνευστη μὲ τὴν Καινὴ Διαθήκη καὶ ἐξίσου ἀξιόπιστες τὶς ἱστορικές τους μαρτυρίες! Οἱ Πατριάρχες, ὁ Μωυσῆς, οἱ Προφῆτες καὶ τὰ ἄλλα ἱερὰ πρόσωπα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης εἶναι ὑπαρκτὰ καὶ ὑπῆρξαν ὄργανα τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν προετοιμασία τοῦ κόσμου γιὰ τὴν ἐν Χριστῷ σωτηρίᾳ, ὁ Ὁποῖος εἶναι προφητευμένος πλειστάκις σὲ αὐτή, ὡς ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας καὶ Λυτρωτὴς τῆς ἀνθρωπότητας καὶ στὸ Πρόσωπό Του ἐκπληρώθηκαν μὲ καταπληκτικὴ ἀκρίβεια ὅλες οἱ προφητεῖες!

Κατόπιν προχωρᾶ στὴν κριτική του γιὰ τὴν χριστιανικὴ πίστη, θέλοντας νὰ πλήξει κατ’ ἀρχὴν τὸ Δόγμα τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἀρχίζοντας μὲ τὸν ὑπερτονισμὸ τῆς περὶ Θεοῦ μονοθεϊστικῆς ἰουδαϊκῆς ἀντίληψης, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἕνας, ἄναρχος, ἄϋλος καὶ πέρα ἀπὸ τὸν χρόνο καὶ τὸν τόπο.

Κατόπιν κατηγορεῖ εὐθέως τὸν Χριστιανισμὸ γιὰ διαστρέβλωση τῆς μονοθεϊστικῆς πίστης της «Τορὰ» καὶ τὴν ἀνάμειξή της μὲ παγανιστικὰ στοιχεῖα. Θεωρεῖ τὸ δόγμα τῆς Ἁγίας Τριάδος ὡς ἐπίδραση παγανιστικοῦ πολυθεϊσμοῦ! Φυσικὰ λησμονεῖ νὰ ἀναφέρει ὅτι ἡ πίστη μας στὴν Ἁγία Τριάδα δὲν εἶναι πολυθεΐα, ἀλλὰ πίστη σὲ ἕναν Θεὸ «ἐν τρισὶν ὑποστάσεσιν». Πολυθεϊσμὸς εἶναι ἡ πίστη σὲ πολλὲς καὶ διαφορετικές, ὡς πρὸς τὴν φύση τους «θεότητες».

Ἀλλὰ καὶ πάλι θὰ τὸν παρακαλούσαμε νὰ μᾶς ἀναφέρει ἔστω καὶ μιὰ ἀναφορά της «Τορὰ» καὶ τῶν ἄλλων βιβλίων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ποὺ ὁ Θεὸς νὰ ὁρίζεται ρητὰ ὡς μονοπρόσωπος. Πουθενὰ δὲν ὑπάρχει τέτοια ἀναφορά! Εἶναι ἕνας ὡς πρὸς τὴν οὐσία Του, ἀλλὰ ὑπάρχουν πλῆθος χωρίων, μὲ πληθυντικούς, ὅσον ἀφορᾶ στὸν Θεό, ὁρίζοντας περισσότερα πρόσωπα τοῦ Ἑνὸς «Κυρίου» (Γιαχβέ). Καὶ μὴν προβάλλει τὸν ἰσχυρισμό, ὅτι οἱ πληθυντικοὶ αὐτοὶ εἶναι «πληθυντικοὶ μεγαλοπρέπειας», ὅπως ἰσχυρίζονται ἀνεπιτυχῶς οἱ ὀμόπιστοί του πολέμιοι τοῦ Τριαδικοῦ δόγματος, γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο, ὅτι ὁ Θεὸς θὰ χρησιμοποιοῦσε πάντα καὶ σὲ ὅλες τὶς βιβλικὲς ἀναφορές Του, τὴν «ἀντωνυμία μεγαλοπρέπειας»: «Ἐμεῖς»! Ἀντίθετα, ὅταν ὁμιλεῖ σὲ πρῶτο πρόσωπο χρησιμοποιεῖ πάντοτε τὸ «Ἐγώ», «Ἐγὼ εἰμὶ ὁ Ὧν» (Ἐξ.3,14), «Ἐγὼ εἰμὶ Κύριος ὁ Θεός σου» (Ἐξ.20,2), κλπ.

Οἱ πληθυντικοὶ ὑποκρύπτουν περισσότερα τὸ Ἑνὸς Θεῖα Πρόσωπα τοῦ Θεοῦ καὶ μάλιστα τὸ ἱερὸ κείμενο προβαίνει καὶ σὲ «συντακτικὰ λάθη», γιὰ νὰ φανερώσει αὐτὴ τὴν ἀλήθεια. Βεβαίως εἶναι κατὰ κάποιο τρόπο συγκαλυμμένες ἀναφορὲς τοῦ Θεοῦ σὲ πληθυντικὸ ἀριθμό, γιὰ νὰ προφυλαχτεῖ ἡ μονοθεϊστικὴ πίστη ἀπὸ τὸν πολυθεϊσμὸ τῶν εἰδωλολατρικῶν γειτονικῶν λαῶν, τὸν ὁποῖο συχνὰ υἱοθετοῦσαν οἱ Ἑβραῖοι.

Νὰ παραθέσουμε κάποια ἀπὸ τὰ πάμπολλα χωρία της «Τορὰ» καὶ ἄλλων βιβλίων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, μὲ πληθυντικὲς ἀναφορὲς στὸ Θεό. Ἀρχίζουμε μὲ τὸ παράδοξο ἕτερο ὄνομα τοῦ Θεοῦ «Ἐλοχὶμ» (Elohim) τὸ ὁποῖο εἶναι σὲ πληθυντικὸ ἀριθμὸ καὶ σημαίνει «Θεοί», παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Ἑβραῖοι τὸ πρόφεραν ὡς «Θεό». Διαβάζουμε σὲ ἀπόσπασμα σχετικῆς ἔρευνας ὅτι «Τὰ Ἑβραϊκὰ ὀνόματα ποὺ τελειώνουν σέ "-ἰμ" εἶναι γένους ἀρσενικοῦ καὶ πληθυντικοῦ ἀριθμοῦ. Ἐκτὸς ἀπὸ αὐτό, ἡ χρήση ρημάτων στὸν πληθυντικὸ ἀριθμό, μαζὶ μὲ τὴ λέξη Ἐλοχὶμ δείχνει ὅτι ὑπάρχει πλειονότητα Θείων προσωπικοτήτων. Στὸ ἐδάφιο: "Κι ὅταν μὲ ἔκανε ὁ Θεὸς νὰ ἐξέλθω ἀπ’ τὸν οἶκο τοῦ πατέρα μου" (Γέν.20,13) ἡ λέξη "ἰθοῦ: εἶναι στὸν πληθυντικὸ ἀριθμὸ "μ’ ἔκαναν νὰ ἐξέλθω" μὲ ὑποκείμενο τὴ λέξη Ἐλοχὶμ "οἱ Θεοί". Ἀπ’ αὐτὸ συμπεραίνουμε ὅτι ὁ Ἀβραὰμ ἀναγνώρισε πλειονότητα Θείων προσωπικοτήτων. Ἐπίσης, ὁ Ἰακὼβ οἰκοδόμησε θυσιαστήριο στὸν Κύριο καὶ κάλεσε τὸ ὄνομα τοῦ τόπου "Ἐλ Μπεθὲλ" "Θεὸς τῆς Βαιθήλ", γιατί "ἐκεῖ φανερώθηκε σ’ αὐτὸν ὁ Θεὸς" (Γέν.35,7). Τὸ ρῆμα "νιγκλοῦ" εἶναι στὸν πληθυντικὸ "φανερώθηκαν" κι ἔχει ὑποκείμενο τὸ Ἐλοχὶμ μὲ τὸ ἄρθρο, "οἱ Θεοί"»[3]. Εἶναι ξεκάθαρο πὼς στὴν ὀνομασία τοῦ Θεοῦ «Ἐλοχὶμ» κρύβεται ἡ τριαδική του ὑπόσταση, διαφορετικὰ εἶναι ἀκατανόητος ὁ πληθυντικός!

Νὰ παραθέσουμε καὶ κάποια ἄλλα χωρία, ἐντελῶς ἐνδεικτικά: «καὶ εἶπεν ὁ Θὲός· ποὶήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν» (Γὲν 1,26). Ἕνας εἶναι ὁ Θεὸς ὡς πρὸς τὴν οὐσία Του. Τὰ Θεῖα Πρόσωπα, συνδιαλεγόμενα, ἀποφασίζουν, «ποιήσωμεν», νὰ δημιουργήσουν τὸν ἄνθρωπο, σύμφωνα μὲ τὴν εἰκόνα καὶ τὴν ὁμοίωση (ἑνικὸς) τῆς μιᾶς Θείας Οὐσίας. Ἀναντιστοιχία ὑποκειμένου – ρήματος! Τὸ ἴδιο, Ὁ Θεὸς (ἑνικὸς) διαπίστωσε ὅτι «ἰδοὺ ᾿Ἀδὰμ γέγονεν ὡς ἔἷς ἐξ ἡμῶν» (Γέν3,22), ἀναντιστοιχία ὑποκειμένου – ἀντικειμένου! Ἂν ὁ Θεὸς ἦταν μονονοπρόσωπος θὰ χρησιμοποιοῦσε τὴν ἀντωνυμία «ἐμοῦ» καὶ ὄχι «ἡμῶν». Ἐκτὸς καὶ ἂν ἡ Ἁγία Γραφὴ κάνει συντακτικὰ λάθη, ἀνακολουθία ὑποκειμένων, ρημάτων καὶ ἀντικειμένων!

Ἐπίσης σημαντικὸ εἶναι καὶ τὸ χωρίο: «δεῦτε καὶ καταβάντες σὺγχέωμεν αὐτῶν ἐκεῖ τὴν γλῶσσαν, ἵνα μὴ ἀκούσωσιν ἕκαστος τὴν φὼνὴν τοῦ πλήσίον. (Γέν.11,7-9). Τὰ Θεῖα Πρόσωπα ἀποφάσισαν νὰ κατέβουν ὁμοῦ στὴν Βαβὲλ νὰ συγχύσουν τὶς γλῶσσες τῶν ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων. Κάποιοι ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ Θεὸς μίλαγε μὲ τοὺς ἀγγέλους, ἀλλὰ ἡ συνέχεια τοῦ χωρίου τους διαψεύδει. Ὁ Θεὸς ἔκαμε τὴν σύγχυση, «ἐκεῖ σὺνέχεε Κύριος τὰ χὲίλη πάσης τῆς γῆς, καὶ ἐκεῖθεν διέσπειρεν αὐτοὺς Κύριος ἐπὶ πρόσωπον πάσης τῆς γῆς» (Γέν.11,9), διὰ τῶν τριῶν Θείων Προσώπων.

Κατόπιν ὁ Θεὸς φανερώθηκε «ἐν τρισὶν ὑποστάσιν» στὸν Ἀβραάμ. «Ὤφθη δὲ αὐτῷ ὁ Θὲὸς πρὸς τῇ δρῦΐ τῇ Μάμβρῇ... καὶ ἰδοὺ τρεῖς ἄνδρες εἱστήκεισαν ἐπάνω αὐτοῦ· ... καὶ προσεκύνησεν ἐπὶ τὴν γῆν. καὶ εἶπε· Κύριε, εἰ ἄρα ἔὗρον χάριν ἐναντίον σου, μὴ παρέλθῃς τὸν παῖδά σου· ... ἐξεκλίνατε πρὸς τὸν παῖδα ὑμῶν...» (Γέν.18,1-5). Ὁ θεόπτης Ἀβραὰμ προσκυνᾶ τὸν «Κύριο» (Γιαχβὲ) ὡς οὐσία καὶ τὸν παρακαλεῖ «μὴ παρέλθῃς τὸν παῖδά σου» καὶ στὴ συνέχεια ὁρίζεται ὡς παῖς καὶ τῶν τριῶν, «ἐξεκλίνατε πρὸς τὸν παῖδα ὑμῶν»! Θωρεῖ ὅτι εἶναι «παῖς» (δοῦλος) καὶ τῶν τριῶν Θείων Προσώπων!

Ἀκόμα, «Κύριος ἔβρεξεν ἐπὶ Σόδομα καὶ Γόμορρα θεῖον, καὶ πῦρ παρὰ Κυρίου ἐξ οὐρανοῦ» (Γέν.19,24). Ἀπίστευτο χωρίο καὶ ξεκάθαρο γιὰ τὴν πλειονότητα τῶν Θείων Προσώπων. Ὁ ἕνας Κύριος (Γιαχβὲ) ἔβρεξε θειάφι καὶ πῦρ στὶς ἁμαρτωλὲς πόλεις κατ’ ἐντολὴ ἄλλου Κυρίου (Γιαχβέ)! Τί ἔχει νὰ πεῖ ἐπ’ αὐτοῦ ὁ ἐν λόγῳ ραβίνος;

Καὶ ἀκόμα: «Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου· κάθου ἐκδεξιῶν μου...» (Ψάλμ.109,1). Ὁ Προφητάναξ Δαβὶδ πιστεύει σὲ δύο ἰσότιμους καὶ ἰσόκυρους Κυρίους (Γιαχβέ), οἱ ὁποῖοι συνομιλοῦν καὶ μάλιστα στὴ συνέχεια ἀναφέρει καὶ τὴν θεία γέννηση τοῦ δευτέρου Κυρίου (Γιαχβὲ) ἀπὸ τὴν φύση τοῦ πρώτου (Γιαχβὲ) «ἐκ γὰστρὸς πρὸ ἑωσφόρου ἐγέννησά σὲ» (Ψάλμ.109,3), μὴ ἀφήνοντας καμιὰ ἀμφιβολία γιὰ τὴν θεότητα τοῦ δευτέρου Κυρίου (Γιαχβέ). Καὶ τὸ ἀκόμα παράδοξο καὶ θαυμαστό, στὴ συνέχεια ἐμφανίζεται καὶ τρίτος Κύριος (Γιαχβέ). Ὁ πρῶτος Κύριος (Γιαχβὲ) κάνει λόγο στὸν δεύτερο Κύριο (Γιαχβέ), ὅτι ὁ τρίτος Κύριος (Γιαχβέ), «ὤμοσε Κύριος καὶ οὐ μεταμεληθήσεται· ... Κύριος ἐκ δεξιῶν σοῦ σὺνέθλασεν ἐν ἡμέρᾳ ὀργῆς αὐτοῦ βασιλεῖς· κρινεῖ ἐν τοῖς ἔθνεσι...» (Ψάλμ.109,5)!

Κατόπιν ὁ ἐν λόγῳ ραβίνος ἐπανέρχεται στὴν ἐκτίμησή του ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι «ἤπιος παγανισμός», γιὰ τὸ λόγο πρωτίστως ὅτι ἔχει θεοποιήσει ἕναν ἄνθρωπο, τὸν Ἰησοῦ. Εἶπε: «Ὁ χριστιανοὶ ἔχουν ἀνάγει τὸν Ἰησοῦ σὲ ἕνα εἶδος θεοῦ ἢ στὸν θεὸ ὡς ἕνα κομμάτι της τριαδικότητας τοῦ Θεοῦ μὲ αὐτό, ἕνα εἶδος παγανισμοῦ...». Καὶ φυσικὰ ἀρνεῖται τὴν μεσσιανική του ἰδιότητα. Ὁ δικός του «Μεσσίας» θὰ εἶναι ἄνθρωπος προικισμένος μὲ ὑπερφυσικὲς δυνατότητες, καὶ ὄχι Θεός, διότι ὁ Θεὸς δὲν μπορεῖ νὰ γίνει ἄνθρωπος.

Ἀλλὰ ἔρχεται καὶ πάλι ἡ Παλαιὰ Διαθήκη νὰ τὸν διαψεύσει. Ὁ Προφήτης Δανιὴλ εἶδε σὲ μεγαλειῶδες ὅραμα τὸν Μεσσία: «μετὰ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ ὡς υἱὸς ἀνθρώπου ἐρχόμενος ἦν καὶ ἕως τοῦ παλαιοῦ τῶν ἡμερῶν ἔφθασε καὶ ἐνώπιον αὐτοῦ προσηνέχθη. καὶ αὐτῷ ἐδόθη ἡ ἀρχὴ καὶ ἡ τὶμὴ καὶ ἡ βασιλεία, καὶ πάντες οἱ λαοί, φυλαί, γλῶσσαι αὐτῷ δουλεύσουσιν· ἡ ἐξουσία αὐτοῦ ἐξουσία αἰώνιος, ἥτις οὐ παρελεύσεται, καὶ ἡ βασιλεία αὐτοῦ οὐ διαφθαρήσεται» (Δανιήλ7,13-14). Καὶ ἑπομένως ὁ Μεσσίας δὲν θὰ εἶναι ἄνθρωπος, διότι ἡ βασιλεία Του θὰ εἶχε περιορισμένη ἰσχύ, διότι κάποτε θὰ πέθαινε. Ὁ θεόπνευστος Προφήτης δὲν τὸν ἀποκαλεῖ ἄνθρωπο, ἀλλὰ «ὡς υἱὸ ἀνθρώπου», δηλαδὴ σὰν ἄνθρωπο νεανία, ὁ ὁποῖος ἦταν πάντα, «ἥν», μὲ τὸν «Παλαιὸ τῶν Ἡμερῶν» τὸ Θεό, ἄρα εἶναι Θεός. Εἶναι Θεὸς καὶ ὄχι ἄνθρωπος διότι ἡ ἐξουσία του θὰ εἶναι αἰώνια «ἥτις οὐ παρελεύσεται», δὲν θὰ παρέλθει καὶ ἡ βασιλεία του δὲν φθαρεῖ ποτέ! Ἀντίθετα ἡ ἐξουσία τοῦ φθαρτοῦ ἀνθρώπου «Μεσσία» του ἐβραϊσμοῦ δὲν θὰ εἶναι αἰώνια, διότι, ὅπως προαναφέραμε, ὡς ἄνθρωπος κάποτε θὰ πεθάνει!

Ὡς Θεὸ εἶδε τὸν Μεσσία καὶ ὁ Προφητάναξ Δαβίδ, ἀποκαλῶντας τὸν «Κύριο» (Γιαχβὲ) (Ψάλμ.109,1), ὅπως εἴδαμε πιὸ πάνω. Τὸ ἴδιο καὶ ὁ Ἠσαΐας τὸν περιγράφει ὡς ἔχοντα θεῖες ἰδιότητες. Δὲν θὰ εἶναι ἁπλὸς ἄνθρωπος, διότι θὰ γεννηθεῖ ἀπὸ παρθένο (Ἠσ.7,14), δηλαδὴ ὑπερφυσικὰ καὶ ὄχι ὅπως οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι. Κι ἀκόμα: «παὶδίον ἐγενήθη ἡμῖν, υἱὸς καὶ ἐδόθη ἡμῖν, ὁὗ ἡ ἀρχὴ ἐγενήθη ἐπὶ τοῦ ὤμου αὐτοῦ, καὶ καλεῖται τὸ ὄνομα αὐτοῦ μὲγάλης βουλῆς ἄγγελός, θαυμαστὸς σύμβουλος, Θὲὸς ἰσχυρός, ἐξουσιαστής, ἄρχων εἰρήνης, πὰτὴρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος· ἐγὼ γὰρ ἄξω εἰρήνην ἐπὶ τοὺς ἄρχοντας, εἰρήνην καὶ ὑγίειαν αὐτῷ. μὲγάλη ἡ ἀρχὴ αὐτοῦ, καὶ τῆς εἰρήνης αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ὅριον ἐπὶ τὸν θρόνον Δαὺὶδ καὶ τὴν βασιλείαν αὐτοῦ κατορθῶσαι αὐτὴν καὶ ἀντιλαβέσθαι αὐτῆς ἐν κρίματι καὶ ἐν δικαιοσύνῃ ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ εἰς τὸν αἰῶνα» (Ἠσ.9,6-7). Τὸν ἀποκαλεῖ ξεκάθαρα «Θεὸ ἰσχυρὸ» καὶ «πατέρα τοῦ μέλλοντος αἰῶνος», ἰδιότητες τοῦ Θεοῦ!

Ἐπίσης σὲ ἄλλο χωρίο ὁ μεγάλος προφήτης ἔγραψε: «ἰδοὺ ὁ Θεὸς ἡμῶν κρίσιν ἀναταποδίδωσι καὶ ἀνταποδώσει, αὐτὸς ἤξει καὶ σώσει ἡμᾶς» (Ἠσ.35,4). Αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς «ἤξει» (=θὰ ἔρθει) νὰ μᾶς σώσει! Καὶ μάλιστα «τότε ἀνοιχθήσονται ὀφθαλμοὶ τυφλῶν, καὶ ὦτα κωφῶν ἀκούσονται. τότε ἀλεῖται ὡς ἔλαφος ὁ χωλός, τρανὴ δὲ ἔσται γλῶσσα μογιλάλων, ὅτι ἐρράγη ἐν τῇ ἐρήμῳ ὕδωρ καὶ φάραγξ ἐν γῆ διψώση...» (Ἠσ.35,4). Ἡ προφητεία πραγματοποιήθηκε στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος «διῆλθεν εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος πάντας» (Πράξ.10,38)! Ἂν δὲν ἐννοοῦσε ὁ Προφήτης τὸν Ἐνσαρκωμένο Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ, πὼς θὰ ἐρχόταν καὶ θὰ ἐμφανιζόταν καὶ θὰ θαυματουργοῦσε φανερὰ ὁ ἄϋλος καὶ ἄσαρκος Θεός;

Ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ ἄλλη ἀναφορὰ σωματικοῦ ἐρχομοῦ τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τὸν Προφήτη Ἀββακοὺμ «Ὁ Θεὸς ἀπὸ Θαιμὰν ἤξει» (3,3), ποὺ σημαίνει ὅτι «Ὁ Θεὸς θὰ ἔλθει ἀπὸ τὴ Θαιμὰν» (περιοχὴ τῆς νοτίου Ἰουδαίας), δηλαδὴ ἀπὸ τὴν Βηθλεέμ! Καὶ πάλι ρωτᾶμε: πὼς θὰ ἔρθει καὶ θὰ ἐμφανιστεῖ ὁ ἄϋλος καὶ ἀόρατος Θεός;

Ὁ Προφήτης Μαλαχίας προφήτευσε τὴν δράση τοῦ Ἰωάννου τὸ Προδρόμου, ὁ ὁποῖος ἄνοιξε τὸ δρόμο γιὰ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Χριστοῦ, ὡς ἑξῆς: «Ἰδοὺ ἐγὼ ἐξαποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου, καὶ ἐπιβλέψεται ὁδὸν πρὸ προσώπου μου, καὶ ἐξαίφνης ἤξει εἰς τὸν ναὸν ἑαυτοῦ Κύριος, ὀν ὑμεῖς ζητεῖτε, καὶ ὁ ἄγγελος τῆς διαθήκης, ὀν ὑμεῖς θέλετε» (Μάλ.3,1). Θὰ ἔρθει «ἤξει» ὁ Κύριος (Γιαχβέ). Ὁμοίως καὶ ὁ Ἠσαΐας προφήτευσε: «φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ· ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου. εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. καὶ ὀφθήσεται ἡ δόξα Κυρίου, καὶ ὄψεται πᾶσα σὰρξ τὸ σωτήριον τοῦ Θεοῦ, ὅτι Κύριος ἐλάλησε». (Ἠσ.40,3-5). Ὁ Πρόδρομος θὰ ἑτοιμάσει τὴν ὁδὸ ποὺ θὰ βαδίσει ὁ Κύριος (Γιαχβέ), θὰ κάνει εὐθεῖες τὶς στράτες «τοῦ Θεοῦ ἡμῶν» γιὰ νὰ βαδίσει καὶ κάθε σάρκα (κάθε ἄνθρωπος) θὰ δεῖ τὴν θεία δόξα στὸ πρόσωπο τοῦ Σαρκωμένου Θεοῦ, διαφορετικὰ εἶναι ἀκατανόητη ἡ καταπληκτικὴ αὐτὴ προφητεία!

Νὰ ἀναφέρουμε ἕνα ἀκόμα χωρίο ἀπὸ τὴν «Τορά»: Ὁμιλεῖ ὁ Θεός: «καὶ ἐμπεριπατήσω ἐν ὑμῖν· καὶ ἔσομαι ὑμῶν Θεός, καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ μοὶ λαὸς» (Λευιτ.26,12). Ἂν δὲν πρόκειται γιὰ τὸν Ἐνσαρκωμένο Θεὸ Λόγο, πὼς θὰ περπατήσει καὶ πὼς θὰ ἐμφανιστεῖ ὁ ἄϋλος Θεὸς ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους;

Ἀκολούθως ὁ ραβίνος χαρακτηρίζει τὸν Χριστιανισμὸ ὡς «ἕνα εἶδος εἰδωλολατρίας, πόσο μᾶλλον ὅταν φτιάχνουνε εἴδωλα εἰκόνες ἢ ἀγάλματα τοῦ Ἰησοῦ ἢ ἄλλον ἁγίων καὶ τὰ λατρεύουν καὶ τὰ προσκυνοῦν καὶ τὰ φιλᾶνε». Προσθέτει ἀκόμα τὴν προσκύνηση τῆς Μητέρας τοῦ Ἰησοῦ, τοὺς Ἁγίους κλπ. Δὲν χρειάζεται νὰ τοῦ ποῦμε ὅτι ἡ κατηγορία αὐτὴ ἔχει ἐκπέσει ἐδῶ καὶ 1300 χρόνια, ὅταν ἡ Ἁγία Ζ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος (787) ἀποφάνθηκε πὼς οἱ εἰκόνες καὶ τὰ ἄλλα σύμβολα εἶναι βοηθητικὰ καὶ πὼς δι’ αὐτῶν ἀποδίδουμε τιμὴ σέβας στὰ εἰκονιζόμενα πρόσωπα καὶ ὄχι στὴν ὕλη. «Ἡ τιμὴ διαβαίνει εἰς τὸ πρωτότυπο». Κι ἀκόμα, δὲν λατρεύουμε τοὺς Ἁγίους, ἀλλὰ τοὺς τιμᾶμε, λατρεία ἀποδίδουμε μόνο στὸ Θεό. Ἄρα δὲν εἴμαστε εἰδωλολάτρες καὶ αὐτὸ ἔπρεπε νὰ τὸ γνωρίζει (καὶ μᾶλλον τὸ γνωρίζει) καὶ τὸ ἀποκρύπτει ὁ ραβίνος.

Ἀκολούθως, χωρὶς νὰ παραθέτει κανένα στοιχεῖο, χαρακτηρίζει τὸν Χριστιανισμὸ ὡς «ἕνα κρᾶμα μεταξὺ διαστρεβλωμένου ἐβραϊσμοῦ, σύν – ἀρχαίας ἑλληνικῆς φιλοσοφίας, τοῦ Πλάτωνα καὶ τοῦ Ἀριστοτέλη». Ὅτι παρέλαβε πολλὰ παγανιστικὰ στοιχεῖα «ἀπὸ διάφορες παλιὲς ὀργιαστικὲς πίστεις τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδας, τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, τὴν πίστη του Μίθρα, καὶ διάφορων μυστικιστικῶν ἄλλων θρησκειῶν, λίγο ἀπὸ ἀρχαία Αἴγυπτο λίγο ἀπὸ ἀρχαία Περσία. Πολλὰ πράγματα ἔχουν γίνει κομμάτι μέσα στὸ χριστιανισμό»! Ἐδῶ ἀποκαλύπτεται ἡ πλημμελὴς γνώση του γιὰ τὸν Χριστιανισμό, τὴν ὁποία ἀντλεῖ ἀπὸ τὶς πεπαλαιωμένες καὶ σκουριασμένες «φαρέτρες» των χριστιανομάχων! Δὲν μπαίνει στὴν οὐσία, ἀλλὰ στέκεται σὲ κάποια ἐξωτερικὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἐνδεχομένως δείχνουν ὡς «παγανιστικά». Νὰ τὸν ἐνημερώσουμε πὼς σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιστήμη τῆς θρησκειολογίας εἶναι δυνατὸν νὰ «μεταγγίζονται» ἐπουσιώδη θρησκευτικὰ στοιχεῖα ἀπὸ θρησκεία σὲ θρησκεία. Ὅσον ἀφορᾶ στὸν Χριστιανισμὸ εἶναι γεγονὸς ὅτι κάποια στοιχεῖα (π.χ. συνήθειες, ἔθιμα, ἑορτές, κλπ.) ἐπέδρασσαν σ’ αὐτόν, ἀλλὰ εἶχε τὴν δύναμη καὶ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ νὰ τὰ μετουσιώσει καὶ νὰ τὰ ἐντάξει στὴν σωστική του λειτουργία.

Μήπως, ὅμως, θὰ ἔπρεπε ὁ ραβίνος πρὶν μεμφθεῖ τὸν Χριστιανισμὸ γιὰ παγανιστικὴ ἐπίδραση, νὰ ἐξετάσει τὴν δική του θρησκεία ἂν εἶναι ἀπαλλαγμένη ἀπὸ παγανιστικὰ στοιχεῖα;

Κατὰ τὴ γνώμη μας, ὁ Ἰουδαϊσμὸς ἔχει καὶ μάλιστα πολὺ περισσότερα παγανιστικὰ στοιχεῖα, ἀπ’ ὅτι ἔχει ὁ Χριστιανισμός. Γιὰ παράδειγμα οἱ θυσίες, ἀρχικὰ οἱ ἀνθρωποθυσίες καὶ κατόπιν οἱ ζωοθυσίες, προϋπῆρχαν στοὺς εἰδωλολατρικοὺς λαούς, ὡς βασικὸ στοιχεῖο λατρείας καὶ κύρια γιὰ τὸν ἐξευμενισμὸ τῶν «θεῶν» τους. Ἀλλὰ καὶ ἡ ἰουδαϊκὴ θρησκεία υἱοθέτησε τὶς θυσίες (καὶ σὲ ἐξαιρετικὲς περιπτώσεις ἀνθρωποθυσίες), ὡς ὕψιστη τελετουργικὴ πρακτική. Στοὺς εἰδωλολάτρες ὑπῆρχαν βρώση εἰδωλόθυτων καὶ ραντισμοὶ μὲ τὸ αἷμα τῶν ἱερείων. Αὐτὸ προέβλεπε καὶ ἡ ἰουδαϊκὴ λατρεία. Ἐπίσης εἶχαν καθαρμούς, ἱερὰ ἀντικείμενα, ὁ ναὸς ὡς κατοικία τῶν «θεῶν» κ.α. παγανιστικὰ στοιχεῖα τὰ συναντᾶμε καὶ στὸν Ἰουδαϊσμό. Καὶ τὸ σημαντικότερο: τὴ στιγμὴ ποὺ διανύουμε τὸν 21ο αἰῶνα καὶ ποὺ καὶ αὐτοὶ οἱ σύγχρονοι παγανιστὲς ἐγκαταλείπουν τὶς θυσίες, οἱ «ὀρθόδοξοι» Ἑβραῖοι ἑτοιμάζονται γιὰ τὴν ἀνέγερση τοῦ νέου Ναοῦ καὶ γιὰ τὶς θυσίες, τρέφοντας κόκκινες δαμάλες! Ἔχει ἀνάγκη ὁ Θεὸς ἀπὸ τὶς δικές μας αἱματηρὲς καὶ φρικώδεις θυσίες ἀθώων ζώων; Εἶναι πνευματικὴ λατρεία ἡ ἔκχυση αἵματος καὶ μπορεῖ νὰ πραγματοποιήσει ἐξαγνισμό, λύτρωση καὶ ἄφεση ἁμαρτιῶν;

Ἀλλὰ καὶ ὁ Θεὸς διὰ τῶν Προφητῶν ἀποδοκίμαζε συχνὰ τὴν ἰουδαϊκὴ λατρεία, ἐπειδὴ προφανῶς ἦταν ἀτελὴς καὶ τὸ χειρότερο, εἶχε καταντήσει τυπολατρεία: Διὰ τοῦ προφήτου εἶπε: «μέμίσηκα, ἀπῶσμαι ἑορτὰς ὑμῶν καὶ οὐ μὴ ὀσφρανθῶ θὺσίας ἐν ταῖς πανηγύρεσιν ὑμῶν· διότι ἐὰν ἐνέγκητέ μοὶ ὁλοκαυτώματα καὶ θὺσίας ὑμῶν, οὐ πρὸσδέξομαι αὐτά, καὶ σωτηρίου ἐπιφανείας ὑμῶν οὐκ ἐπιβλέψομαι» (Ἀμὼς 5,21-22). Ἐπίσης, «τί μοὶ πλῆθος τῶν θυσιῶν ὑμῶν; λέγει Κύριος· πλήρης εἰμὶ ὁλοκαυτωμάτων κριῶν, καὶ στέαρ ἀρνῶν καὶ ἄἷμα ταύρων καὶ τράγων οὐ βόύλομαι, οὐδὲ ἂν ἔρχησθε ὀφθῆναι μοί. τίς γὰρ ἐξεζήτησε ταῦτα ἐκ τῶν χειρῶν ὑμῶν; πατεῖν τὴν αὐλήν μοῦ οὐ πρὸσθήσεσθαι· ἐὰν φέρητε σέμίδαλιν, μάταιον· θύμίαμα, βδέλυγμά μὸί ἐστι· τὰς νουμηνίας ὑμῶν καὶ τὰ σάββατα καὶ ἡμέραν μὲγάλην οὐκ ἀνέχομαι· νηστείαν καὶ ἀργίαν καὶ τὰς νουμηνίας ὑμῶν καὶ τὰς ἑορτὰς ὑμῶν μισεῖ ἡ ψύχή μου» (Ἠσ.1,11-14). Ἀκόμα, «ἔλεος θέλω καὶ οὐ θὺσίαν καὶ ἐπίγνωσιν Θεοῦ ἢ ὁλοκαυτώματα» (Ὤσ.6,6)! Ἰδοὺ ἡ σχετικότητα τῆς ἰουδαϊκῆς λατρείας καὶ ἂν ὄχι οἱ παγανιστικὲς ἐπιδράσεις σ’ αὐτή!

Νὰ διευκρινίσουμε πὼς αὐτὸ ποὺ καθορίζει τὴν καθαρότητα μιᾶς θρησκευτικῆς πίστης εἶναι τὸ πιστεύω της καὶ ὄχι τὰ ἐπὶ μέρους στοιχεῖα της, τὰ ὁποῖα ἔχουν βοηθητικὴ σημασία καὶ χρήση καὶ τὰ ὁποῖα μπορεῖ νὰ εἶναι δάνεια ἀπὸ ἄλλες πίστεις. Ἐν προκειμένῳ, οὔτε ὁ Ἰουδαϊσμός, οὔτε ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι παγανισμός!

Τέλος ὁ ραβίνος ἐπανέρχεται στὸ θέμα τῆς καταστροφῆς τοῦ Ἐσταυρωμένου ἀπὸ τὸν ἰσραηλινὸ στρατιώτη, τὸν ὁποῖο, ἐνῷ καταδικάζει τὴν πράξη του, ταυτόχρονα τὴν δικαιολογεῖ! Κι αὐτὸ διότι (σύμφωνα μὲ τὸν ἴδιο) ἡ θρησκεία του ἐπιβάλλει τὴν καταστροφὴ τῶν «εἰδώλων», ἀλλὰ μόνο μέσα στὸ κράτος τοῦ Ἰσραήλ! Ἐπίσης προσπαθεῖ νὰ δικαιολογήσει καὶ γιατί δὲν σπάζει τὰ σύμβολα τῶν σύγχρονων χριστιανικῶν κοινοτήτων οἱ ὁποῖες παροικοὺν σὲ αὐτὸ (ὅπως καὶ τοῦ Ἰσλάμ). Λησμονεῖ ὅτι βρισκόμαστε στὸν 21ο αἰῶνα καὶ ὄχι στοὺς σκοτεινοὺς παρωχημένους χρόνους, ὅπου βασίλευσε ὁ φανατισμὸς καὶ ἡ μισαλλοδοξία. Καὶ γιὰ ἕναν ἄλλο λόγο, οἰκονομικό, καθότι ὁ θρησκευτικὸς τουρισμὸς φέρνει πολὺ χρῆμα στὸ Ἰσραήλ!

Γιὰ νὰ δικαιολογήσει καὶ πάλι τὴν «ἀνοχὴ» πρὸς τοὺς χριστιανοὺς κατοίκους τοῦ Ἰσραὴλ (ὅπως καὶ τοὺς μουσουλμάνους), ἀναφέρει ρήση τοῦ γνωστοῦ ραβίνου Ἀβραὰμ Μαϊμωνίδη (1186-1237), σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖο «ὁ Χριστιανισμὸς καὶ τὸ Ἰσλὰμ εἶναι ἔργο τοῦ Θεοῦ νὰ ἔρθουν πιὸ κοντὰ στὴν ἰουδαϊκὴ θρησκεία οἱ εἰδωλολατρικοὶ λαοί»! Καὶ γιατί νὰ ἔρθουν πιὸ κοντὰ σ’ αὐτή; Διότι ὁ ἑβραϊκὸς λαὸς εἶναι «περιούσιος» καὶ «μέσῳ αὐτοῦ θὰ σωθοῦν ὅλοι οἱ λαοί». Μὲ ἄλλα λόγια, ὁ πραγματικὸς σωτῆρας τῆς ἀνθρωπότητας δὲν εἶναι ὁ ἀπεσταλμένος ἀπὸ τὸ Θεὸ Μεσσίας, ὅπως προφήτευσαν οἱ Προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἀλλὰ ὁ ἰσραηλιτικὸς λαός!

Ὅμως, ἄλλα δείχνει ἡ ἱστορικὴ πορεία τοῦ κόσμου, ὅτι ἡ σωτηρία δὲν μπορεῖ νὰ προέλθει ἀπὸ κάποιο ἀνθρώπινο πρόσωπο, ἀπὸ κάποια κοινωνικὴ ὁμάδα, ἀπὸ κάποιον «περιούσιο» λαό. Ἡ σωτηρία συντελέστηκε ἅπαξ διὰ παντὸς στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Ὁποίου τὸ ἀπολυτρωτικό, γιὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος, ἐπὶ γῆς ἔργο Του προανήγγειλαν οἱ Προφῆτες καὶ καταδεικνύει ὁλόκληρη ἡ Παλαιὰ Διαθήκη. Ὁ ρόλος τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ὡς «περιουσίου λαοῦ τοῦ Θεοῦ» ὑπῆρξε ἡ προετοιμασία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους νὰ δεχτεῖ τὴν ἐν τῷ Μεσσία ἀπολύτρωσή του, νὰ ἀποδεχτεῖ τὴν ἀποκάλυψη τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καὶ νὰ προέλθουν ἀπὸ τὶς τάξεις του τὰ ἱερὰ ἐκεῖνα πρόσωπα ποὺ θὰ ἀναγγείλουν τὴν ἔλευσή Του. Αὐτὸ ἀποδεικνύει ἡ βαθιὰ καὶ ἀμερόληπτη μελέτη τῶν Ἱερῶν Κειμένων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τὰ ὁποῖα ἑστιάζονται στὴν μελλοντικὴ ἀπολύτρωση ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρωπότητας ἀπὸ τὸν ἀπεσταλμένο «Ἄγγελο Κυρίου», ὁ ὁποῖος ἀποκαλεῖ τὸν Ἑαυτό Του «Κύριο» (Γιαχβὲ) καὶ δὲν εἶναι κτιστὸς ἄγγελος, ἀλλὰ ὁ ἄσαρκος Λόγος, ὁ μετέπειτα Ἰησοῦς Χριστός. Ὁ Θεὸς εὐλόγησε τὸν Ἀβραὰμ λέγοντάς του: «ἐνευλογηθήσονται ἐν τῷ σπέρματί σοῦ πάντα τὰ ἔθνη τῆς γῆς» (Γέν.22,18). Θὰ εὐλογηθοῦν, θὰ σωθοῦν, ὄχι ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους του, τὸν ἰσραηλιτικὸ λαὸ γενικά, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ «σπέρμα» του (ἑνικός), ἀπὸ συγκεκριμένο ἀπόγονό του, ἀπὸ τὸν Μεσσία Χριστό!

Ὁ ρόλος τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ ἔληξε μὲ τὸν ἐρχομό Του στὸν κόσμο. Καὶ δυστυχῶς ἔληξε δραματικὰ γι’ αὐτόν, διότι ἐνῷ ὄντως προσέφερε ἀνεκτίμητη ὑπηρεσία στὸν κόσμο, προετοιμάζοντάς τον νὰ δεχτεῖ τὸν ἀληθινὸ Μεσσία, ἐκεῖνος, στὴν συντριπτική του πλειοψηφία τὸν ἀπέρριψε, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ εὐσεβὲς «λείμμα», τὸ ὁποῖο καὶ ἀποτέλεσε την

«μικρὰ ζύμη» (Γάλ.5,9), (Θεοτόκος, Πρόδρομος, Ἀπόστολοι, εὐσεβεῖς γυναῖκες, Διάκονοι καὶ ἄλλα ἱερὰ πρόσωπα, ποὺ ἀποτέλεσαν τὴν πρωτοχριστιανικὴ κοινότητα τῶν Ἱεροσολύμων).

Ὁ Χριστὸς ἐπεσήμανε τὶς τρομακτικὲς συνέπειες τῆς μὴ ἀποδοχῆς Του, ὅτι «Ἰδοὺ ἀφιέται ὑμῖν ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος» (Μάτθ.23,38) καὶ «ἀρθήσεται ἀφ’ ὑμῶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ δοθήσεται ἔθνει ποιοῦντι τὸὺς καρποὺς αὐτῆς» (Μάτθ.21,43)! Ἡ ἱστορία δικαίωσε πλήρως τὸν θεῖο προφητικὸ Τοῦ λόγο, ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς ἀπὸ «περιούσιος» καὶ «εὐλογημένος» κατάντησε διωγμένος, ταπεινωμένος καὶ διεσπαρμένος σὲ ὅλα τὰ ἔθνη γιὰ δύο χιλιάδες χρόνια. Τὸ σωτηριῶδες ἔργο τοῦ Χριστοῦ πέρασε στὰ ἔθνη καὶ ὄντως ὁ «οἶκος» Ἰσραὴλ ἔμεινε ἔρημος, ὅπως προφήτευσε ὁ Χριστός!

Δὲν πίστεψε καὶ δὲν δέχτηκε τὸν ἀληθινὸ Μεσσία, τὸν Ὁποῖο καταδίκασε σὲ θάνατο, δέχτηκε ὅμως τοὺς κατὰ καιροὺς ψευδομεσσίες, (Σίμων ὁ Μάγος, Δοσίθεος ὁ ἐκ Σαμαρείας, Θευδάς, «Αἰγύπτιος», Ἰούδας ὁ Γαυλωνίτης, κ.α.), οἱ ὁποῖοι τὸν ὁδήγησαν ἀπὸ καταστροφὴ σὲ καταστροφή, μὲ χειρότερη ἐκείνη τοῦ ψευδομεσσία Σίμωνα Μπὰρ Κοχβὰ (132-135 μ.Χ.), γνωστὴ καὶ ὡς «Γ΄ Ἰουδαϊκὸς Πόλεμος», ὁ ὁποῖος ὁδήγησε τοὺς Ἰουδαίους σὲ ἀποτυχημένη ἐπανάσταση καὶ ἀποτέλεσε τὴν τελικὴ καταστροφή τους, ὅταν ὅπως προφήτευσε ὁ Χριστός, «ἐλεύσονται ἡμέραι ἐν ἂἷς οὐκ ἀφεθήσεται λίθος ἐπὶ λίθῳ ὃς οὐ καταλυθήσεται» (Λούκ.21,6). Καὶ πράγματι δὲν ἔμεινε λίθος ἐπὶ λίθου στὴν ἁγία πόλη καὶ οἱ Ἰουδαῖοι ἐξορίστηκαν στὰ ἔθνη γιὰ δύο χιλιάδες χρόνια! Σύμφωνα μὲ τοὺς ἱστορικοὺς οἱ Ρωμαῖοι δὲν κατεδάφισαν μόνο ὅλα τὰ κτίρια, ἀλλὰ καὶ ὄργωσαν τὴν πόλη, κάνοντάς την εἰδωλολατρικὴ πρωτεύουσα τῆς περιοχῆς, διὰ τῆς λατρείας τῆς Ἀφροδίτης καὶ ἀλλάζοντάς της καὶ τὸ ὄνομα σὲ Aelia Capitolina καὶ στὰ ἐρείπια τοῦ Ναοῦ τῆς Ἱερουσαλήμ, ποὺ ἄφησε ὁ Τίτος, κτίστηκε ναὸς τοῦ Δία καὶ ἀργότερα τὸ γνωστὸ τέμενος τοῦ Ἰσλάμ! Ἡ περιοχὴ τῆς Ἰουδαίας μετονομάστηκε σὲ «Συρία-Παλαιστίνη» γιὰ νὰ σβηστεῖ ἡ ἑβραϊκὴ παρουσία, ἐνῷ ξεκίνησε ἡ μεγάλη ἑβραϊκὴ διασπορά. Ἡ ἐπανάσταση αὐτὴ σηματοδοτεῖ τὸ τέλος τῆς ἰουδαϊκῆς ἀνεξαρτησίας στὴν ἀρχαιότητα.

Τίθεται τὸ εὔλογο ἐρώτημα, ἂν συνέχιζε νὰ εἶναι ὁ ἰουδαϊκὸς λαὸς «περιούσιος» καὶ εἶχε «σωστικὸ ρόλο» γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα, θὰ κατέληγε σὲ αὐτὴ τὴν φοβερὴ δισχιλιόχρονη περιπέτεια; Γιατί δὲν ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς νὰ κτιστεῖ καὶ πάλι ὁ Ναὸς ἐπὶ Ἰουλιανοῦ (361-363), γιὰ νὰ καταδειχθεῖ ἡ εὔνοιά Του πρὸς τοὺς Ἰουδαίους, ὅπως ἐπεδίωκε ὁ θρησκομανὴς αὐτοκράτορας; Γιατί δὲν «εὐλόγησε» ὁ Θεὸς κάποιον ἀπὸ τοὺς «μεσσίες» αὐτοὺς γιὰ νὰ καταδειχθεῖ ὡς ψευδοπροφήτης ὁ Ἰησοῦς; Γιατί ἀνέχτηκε ὁ Θεὸς ἕναν «ψευδοπροφήτη» (τὸν Ἰησοῦ) νὰ ἑδραιωθεῖ τὸ πνευματικὸ Τοῦ βασίλειο, ἀνάμεσα ἀπὸ φοβεροὺς διωγμοὺς καὶ ἀνυπέρβλητα ἐμπόδια, σὲ ἐλάχιστα χρόνια, σὲ ὅλα τὰ ἔθνη, σὲ ὅλους τοὺς λαοὺς τῆς γῆς;

Διερωτόμαστε: πὼς εἶναι δυνατὸν νὰ θεωροῦν ἀκόμα ψευδοπροφήτη τὸ Χριστὸ οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ἐν προκειμένῳ ὁ ἐν λόγῳ ραβίνος, καὶ νὰ Τὸν ἀπομειώνουν μὲ ταπεινωτικὸ τρόπο, ὅταν εἶναι τὸ κυρίαρχο πρόσωπο τῆς ἱστορίας, ὅταν τὸ πνευματικό του βασίλειο ἐκτείνεται στὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης καὶ ἀποτελεῖται τοὐλάχιστον ἀπὸ τὸ ἕνα τρίτο τοῦ παγκόσμιου πληθυσμοῦ, ἐνῷ ὁ «περιούσιος λαὸς» παραμένει μιὰ ἀσήμαντη μειοψηφία, περιμένοντας κάποιον «Μεσσία», ὁ ὁποῖος (ὑποτίθεται) θὰ τοὺς βάλλει ἐπί κεφαλῆς τῶν 8 περίπου δισεκατομμυρίων κατοίκων τῆς ὑφηλίου! Καὶ τὸ ἀκόμα ἀξιοπαρατήρητο: Οἱ σύγχρονοι Ἑβραῖοι, οἱ ὁποῖοι παραμένουν προσκολλημένοι σὲ αὐτὴ τὴν οὐτοπικὴ κατάσταση, εἶναι ἀκόμα μικρότερη μειοψηφία, αὐτὴ τῶν λεγομένων «ὑπερορθοδόξων», σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν ἀνὰ τὸν κόσμο Ἑβραίων, οἱ ὁποῖοι συνειδητοποίησαν αὐτὴ τὴν οὐτοπία καὶ κατὰ κανόνα εἶναι ἀγνωστικιστὲς καὶ ἄθεοι.

Περιμένουν λοιπὸν τὸν «Μεσσία» τους, ἀλλά, ἐπειδὴ ὁ ἀληθινὸς Μεσσίας ἦρθε, πρὶν δύο χιλιάδες χρόνια, θὰ καταδειχθεῖ ὅτι ὁ ἀναμενόμενος ψευδομεσσίας ὁ χειρότερος ὅλων τῶν προηγουμένων. Θὰ ἔρθει ἀντὶ τοῦ Χριστοῦ, θὰ μιμηθεῖ τὸν Χριστό, δηλαδὴ θὰ εἶναι ὁ Ἀντίχριστος καὶ θὰ ἀποδειχθεῖ, σύμφωνα μὲ τὶς θεῖες προρρήσεις (ἀκόμα καὶ τῶν Προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης) ὁ χειρότερος πλάνος τῆς ἱστορίας, ὁ τυραννικότερος ἡγέτης ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἔχοντας δαιμονικὸ πνεῦμα. Ὁ Πατριάρχης Ἰακὼβ τὸν ἀποκαλεῖ «ὄφιν ἐφ’ ὁδοῦ, ἐγκαθήμενον ἐπὶ τρίβου, δάκνων πτέρναν ἵππου καὶ πεσεῖται ὁ ἱππεὺς εἰς τὰ ὀπίσω» (Γέν.39,16). Ὁ Προφήτης Δανιὴλ προφήτευσε πὼς ὁ τραγικὸς ἐκεῖνος «βασιλεὺς ὑψωθήσεται καὶ μεγαλυνθήσεται ἐπὶ πάντα θέὸν ... καὶ ἐπὶ πάντας θεοὺς τῶν πὰτέρων αὐτοῦ» (Δάν.11,36-37), θὰ ἀπαιτήσει λατρεία ὡς θεός. Καὶ ἀκόμα, θὰ ὑπάρξει ὡς ὁ χειρότερος ἀπὸ ὅλους τοὺς προηγούμενους τυράννους «ἀναστήσεται ἕτερος, ὃς ὑπεροίσει κακοῖς πάντας τὸὺς ἔμπροσθεν» (Δάν.7,23). Τὸν ἀποκαλεῖ «βδέλυγμα τῶν ἐρημώσεων» (Δάν.9,27), διότι, μαζὶ μὲ τὰ ἄλλα κακά, θὰ ἀντικαταστήσει κάθε λατρεία στὸν Θεό, μὲ τὴν λατρεία στὸ μιαρὸ πρόσωπό του. Ὁ Προφήτης Ζαχαρίας κάνει λόγο γιὰ τὸν «Ἄχρηστο Ποιμένα», προαναγγέλλοντας ὅτι ὁ Θεὸς θὰ ἐπιτρέψει σὲ ἕναν κακὸ ἡγέτη νὰ κυβερνήσει. Ἐξ αἰτίας τῆς ἀποστασίας τῶν ἐσχάτων, «ἰδοὺ ἐγὼ ἐξεγείρω ποὶμένα ἐπὶ τὴν γῆν· τὸ ἐκλιμπάνον οὐ μὴ ἐπισκέψηται καὶ τὸ ἐσκορπισμένον οὐ μὴ ζὴτήσῃ καὶ τὸ συντετριμμένον οὐ μὴ ἰάσηται καὶ τὸ ὁλόκληρον οὐ μὴ κατευθύνῃ καὶ τὰ κρέα τῶν ἐκλεκτῶν καταφάγεται καὶ τὸύς ἀστραγάλους αὐτῶν ἐκστρέψει. ὦ οἱ ποιμαίνοντες τὰ μάταια καὶ οἱ καταλελοιπότες τὰ πρόβατα· μάχαιρα ἐπὶ τὸὺς βρὰχίονας αὐτοῦ καὶ ἐπὶ τὸν ὀφθαλμὸν τὸν δεξιὸν αὐτοῦ· ὁ βρὰχίων αὐτοῦ ξηραινόμενος ξηρανθήσεται, καὶ ὁ ὀφθαλμὸς ὁ δεξιὸς αὐτοῦ ἐκτυφλούμενος ἐκτυφλωθήσεται» (Ζάχ.11,16-17). Ἂν δὲν ἀναφέρεται ὁ θεορρήμων Προφήτης στὸν ἀναμενόμενο «Μεσσία» τῶν Ἑβραίων, τότε σὲ ποιόν μπορεῖ νὰ ἀναφέρεται;

Καὶ σύμφωνα μὲ τὶς προφητεῖες, αὐτοὶ ποὺ θὰ ὑποφέρουν περισσότερο θὰ εἶναι οἱ ὁμόφυλοί του Ἰουδαῖοι, οἱ ὁποῖοι, ὡς λαὸς ὀξυδερκής, θὰ διαπιστώσουν τὴν δαιμονική του κακία καὶ θὰ ἀντισταθοῦν πρῶτοι. Τότε, ὅπως προανήγγειλε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς θὰ μετανοήσει, «πᾶς Ἰσραὴλ σωθήσεται» (Ρώμ.11,26), θὰ ἀναγνωρίσει ὅτι ὁ ἀληθινὸς Μεσσίας καὶ Λυτρωτὴς τοῦ κόσμου εἶναι ὁ Χριστός, ὁ Ὁποῖος «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄Τιμ.2,4), θὰ ξαναγίνει ὁ «περιούσιος λαὸς» καὶ μαζὶ μὲ τὸν «Νέο Ἰσραήλ», θὰ ἀποτελέσει τὸν εὐλογημένο λαὸ τοῦ Θεοῦ!

Κλείνουμε τὴν ἀνακοίνωσή μας, δηλώνοντας κατηγορηματικὰ ὅτι οἱ ὡς ἄνω ἀπόψεις μας δὲν εἶναι ἀποτέλεσμα μισαλλοδοξίας καὶ μίσους ἐναντίον του Ἐβραϊσμοῦ καὶ ἐν προκειμένῳ κατὰ τοῦ ἐν λόγῳ προσώπου. Ὁ σκοπός μας εἶναι ποιμαντικὸς καὶ ἀπολογητικός, νὰ ἀπαντήσουμε στὰ ὅσα ἄτοπα καταλόγισε στὴν χριστιανική μας πίστη, στὸ θεμελιῶδες χριστιανικὸ δόγμα τα Ἁγίας Τριάδος, στὸ Θεῖο Πρόσωπο τοῦ Λυτρωτῆ μας Χριστοῦ, στὴν φύση τοῦ Χριστιανισμοῦ. Νὰ προλάβουμε λαθεμένες ἐκτιμήσεις ὅσων εἶδαν τὸ «ἐπίμαχο» βίντεο καὶ δὲν ἔχουν τὶς γνώσεις, τὴν ἐμπειρία καὶ τὴν ἱκανότητα νὰ διαπιστώσουν τὰ ἄτοπα ποὺ λέγονται σ’ αὐτό.

Ἐπισημαίνουμε ἐπίσης καὶ τὸν σεβασμὸ τῆς Ἐκκλησίας μας στὴν ἱερότητα καὶ τὴν θεοπνευστία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ στὸ ἱερὰ πρόσωπα τῶν Δικαίων τοῦ ἀρχαίου Ἰσραήλ, οἱ ὁποῖοι ὑπῆρξαν οἱ προάγγελοι τῆς, ἐν τῷ Θείω Προσώπω τοῦ Χριστοῦ, ἀπολύτρωσης τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ἡ λατρεία μας περιέχει μεγάλο μέρος τῶν ἱερῶν παλαιοδιαθηκικῶν κειμένων καὶ οἱ ναοί μας εἶναι ἱστορημένοι μὲ πρόσωπα Δικαίων, ἀποδεικνύοντας τὴν ἀδιάκοπη συνέχεια τοῦ ἔργου τῆς Θείας Οἰκονομίας.

Κατὰ τὸν Ἱερὸ Χρυσόστομο, «Προέλαβε τὴν Καινὴν ἡ Παλαιὰ καὶ ἡρμήνευσε τὴν Παλαιὰν ἡ Καινή. Καὶ πολλάκις εἶπον, ὅτι δύο Διαθῆκαι καὶ δύο παιδίσκαι καὶ δύο ἀδελφαὶ τὸν ἕνα Δεσπότην δορυφοροῦσι. Κύριος παρὰ προφήταις καταγγέλλεται, Χριστὸς ἐν Καινῇ κηρύσσεται. Οὐ καινὰ τὰ καινά, προέλαβε γὰρ τὰ παλαιά. Ὄυκ ἐσβέσθη τὰ παλαιά, ἡρμηνεύθη γὰρ ἐν τῇ Καινῇ»[4]. Καὶ ἐπίσης, «Ἀδελφαὶ γὰρ αἱ δύο Διαθῆκαι, ἐξ ἑνὸς Πατρὸς τεθεῖσαι διὰ τοῦτο καὶ συμφώνως τὸν λόγον προφέρουσι σχεδὸν γὰρ ἡ αὐτὴ εἰκῶν καὶ ὁμοιότης ὑπάρχει. Καὶ ὦσπερ ἐν ἀδελφαῖς ἐξ ἑνὸς Πατρὸς γεγεννημέναις, πρόσεστι τῆς ὁμοιότητος τὰ ἰδιώματα, οὕτως ἐπειδὴ αἱ δύο Διαθῆκαι ἐξ ἑνὸς Πατρὸς ἐγεννήθησαν, πολλὴν ἔχουσι τὴν ἐμφέρειαν. Ἀμέλει καὶ ἐν τῇ Παλαιὰ Διαθήκῃ προηγεῖται νόμος, καὶ ἀκολουθοῦσι Προφῆται, καὶ ἐν τῇ νέᾳ χάριτι προηγεῖται τὸ εὐαγγέλιον, καὶ ἀκολουθοῦσιν Ἀπόστολοι»[5].

Ὡς ὑστερόγραφο παραθέτουμε τὸ ἑξῆς θλιβερὸ περιστατικό, τὸ ὁποῖο συνέβη τὴ στιγμὴ ποὺ συντάσσαμε τὴν παροῦσα ἀνακοίνωσή μας: «Ἡ ἰσραηλινὴ ἀστυνομία προχώρησε στὴ σύλληψη ἑνὸς 36χρονου ἄνδρα, ὁ ὁποῖος φέρεται νὰ ἀνήκει σὲ κύκλους ἑβραϊκοῦ ἐξτρεμισμοῦ, μετὰ ἀπὸ βίαιη ἐπίθεση σὲ βάρος Γαλλίδας καλόγριας στὴν Ἱερουσαλήμ. Σύμφωνα μὲ τὶς ἀρχές, τὸ περιστατικὸ σημειώθηκε σὲ δημόσιο χῶρο τῆς πόλης, ὅπου ὁ δράστης ἐπιτέθηκε ἀπρόκλητα στὴ γυναῖκα, προκαλῶντας ἀναστάτωση καὶ κινητοποίηση τῆς ἀστυνομίας. Ἡ θρησκευτικὴ λειτουργός, ὑπήκοος Γαλλία, ἔλαβε ἰατρικὴ φροντίδα, ἐνῷ ἡ κατάστασή της δὲν ἔχει γίνει ἀκόμη πλήρως γνωστή. τὸ περιστατικὸ ἔχει προκαλέσει ἀντιδράσεις καὶ ἀνησυχία γιὰ φαινόμενα θρησκευτικῆς καὶ ἰδεολογικῆς βίας στὴν περιοχή»[6]. Προφανῶς (καὶ) ἡ εἴδηση αὐτὴ ἀποτελεῖ ἠχηρὴ ἀπάντηση στὸν ἐν λόγῳ ραβίνο, γιὰ τὸν ἰσχυρισμό του, ὅτι οἱ χριστιανοὶ ἀπολαμβάνουν ἐλευθερία στὸ Ἰσραὴλ καὶ μιὰ ἀκόμη ἀπόδειξη γιὰ τὰ πραγματικὰ αἰσθήματα τῶν «ὀρθοδόξων» (σ.σ. γνησίων) Ἑβραίων κατὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν χριστιανῶν!

Ἐκ τοῦ Γραφείου ἐπὶ τῶν Αἱρέσεων καὶ Παραθρησκειῶν

https://imp.gr