8 τῇ γὰρ χάριτί ἐστε σεσωσμένοι διὰ τῆς πίστεως· καὶ τοῦτο οὐκ ἐξ ὑμῶν, Θεοῦ τὸ δῶρον, 9 οὐκ ἐξ ἔργων, ἵνα μή τις καυχήσηται. 10 αὐτοῦ γάρ ἐσμεν ποίημα, κτισθέντες ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ ἐπὶ ἔργοις ἀγαθοῖς, οἷς προητοίμασεν ὁ Θεὸς ἵνα ἐν αὐτοῖς περιπατήσωμεν. Εφεσίους β’ 8-10

Πολλοί εσμέν οι λέγοντες , ολίγοι δε οι ποιούντες . αλλ’ούν τον λόγον του Θεού ουδείς ώφειλε νοθεύειν διά την ιδίαν αμέλειαν , αλλ’ ομολογείν μεν την εαυτού ασθένειαν , μη αποκρύπτειν δε την του Θεού αλήθειαν , ίνα μή υπόδικοι γενώμεθα , μετά της των εντολών παραβάσεως , και της του λόγου του Θεού παρεξηγήσεως …

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής p.g.90,1069.360


ΟΙ ΔΩΔΕΚΑ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΟΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΝΕΣΤΟΡΙΑΝΙΣΜΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝΧΡΟΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΩΝ -ΧΡΙΣΤΟΜΑΧΩΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

ΟΙ ΔΩΔΕΚΑ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΟΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΝΕΣΤΟΡΙΑΝΙΣΜΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝΧΡΟΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΩΝ -ΧΡΙΣΤΟΜΑΧΩΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος, περί των οχτώ λογισμών της κακίας

Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος, περί των οχτώ λογισμών της κακίας


ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ
 τόμος Α'

ΑΓΙΟΣ ΚΑΣΣΙΑΝΟΣ Ο ΡΩΜΑΙΟΣ
  περί των οχτώ λογισμών της κακίας

 Σύντομη βιογραφία
     Ο όσιος πατέρας μας Κασσιανός ο Ρωμαίος ζούσε όταν βασίλευε ο Θεοδόσιος ο Μικρός, γύρω στο έτος 451 μ.Χ. Από τα έργα τα οποία έγραψε, συμπεριλήφθηκαν εδώ ο λόγος «Περί των οχτώ λογισμών» και ο λόγος «Περί διακρίσεως», γιατί σταλάζουν κάθε λογής ωφέλεια και χάρη. Αυτούς τους λόγους τους αναφέρει και ο σοφότατος Φώτιος, λέγοντας στην 157η ανάγνωσή του τα εξής: «Και ο δεύτερος λόγος προς τον ίδιο (τον Κάστορα δηλαδή) απευθύνεται και επιγράφεται «περί των οχτώ λογισμών», περί γαστριμαργίας, πορνείας, φιλαργυρίας, οργής, λύπης, ακηδίας, κενοδοξίας και υπερηφάνειας. Οι λόγοι αυτοί είναι χρήσιμοι και ωφέλιμοι όσο κανένας άλλος για κείνους που έχουν αναλάβει τον ασκητικό αγώνα... Και τρίτος μικρός λόγος διαβάστηκε... που διδάσκει τι είναι διάκριση και ότι η διάκριση είναι μεγαλύτερη απ' όλες τις αρετές, και από τι γεννιέται αυτή, και ότι κυρίως είναι ουράνια δωρεά κλπ.» Η Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του στις 29 Φεβρουαρίου, βραβεύοντάς τον με τιμές και εγκώμια.

ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΝΕΟ-ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΟΙ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ

ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ  ΝΕΟ-ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΟΙ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ


Οι Προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης σχετικά με την Γέννηση του Κυρίου

Οι Προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης σχετικά με την Γέννηση του Κυρίου


από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου,δάσκαλο
ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ: Η Γέννηση του Κυρίου προτυπώθηκε στην Παλαιά Διαθήκη αιώνες πριν την πραγματοποίησή της, φανερώνοντας ότι το μυστήριο της Θείας Οικονομίας, δηλαδή η ενανθρώπιση του Κυρίου, ήταν ο κύριος σκοπός του Θεού και η κύρια στόχευση της έμπνευσης του Αγίου Πνεύματος στους ιερούς συγγραφείς της Βίβλου. Πολλές από τις προφητικές αναφορές της Π. Διαθήκης στο σωτηριώδες αυτό γεγονός φαίνονται ως τύπος ή σκιά, άλλες όμως απ΄αυτές είναι ολοφάνερες και ευθείες. Ας δούμε ορισμένες εξ αυτών.

Α΄ ΤΟ ΠΡΩΤΕΥΑΓΓΕΛΙΟ: Στο πρώτο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, στη Γένεση, που σημειωτέον έχει γραφεί μεταξύ του 1500 και του 1350 π.Χ. Από τον Θεόπτη Μωυσή, βρίσκουμε την πρώτη αναφορά στη γέννηση του Χριστού και μάλιστα από το στόμα του ίδιου του Πατέρα Θεού καθώς ομιλώντας στο φίδι που οδήγησε τους Πρωτοπλάστους στην Πτώση λέγει:

Τα 23 τάγματα των τελωνίων και ο τελωνισμός της ψυχής

Τα 23 τάγματα των τελωνίων και ο τελωνισμός της ψυχής

Τα 23 Τελώνια είναι 23 έλεγχοι που υφίσταται η ψυχή του ανθρώπου μετά το θάνατό του για συγκεκριμένα αμαρτήματα. Σε κάθε έλεγχο εξετάζετε η ψυχή για ένα συγκεκριμένο αμάρτημα. Αν δεν έχει υποπέσει σ’ αυτό το αμάρτημα προχωρά στο επόμενο τελώνιο και αν κατορθώσει και περάσει και το εικοστό τρίτο τελώνιο φτάνει μπροστά στην Πύλη του Παραδείσου. Αν όμως έχει υποπέσει σ’ αυτό το αμάρτημα, τότε τα τελώνια αυτού του ελέγχου την αρπάζουν και την οδηγούν στο σκοτεινό Άδη, όπου περιμένει την Τελική Κρίση στη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, για να οδηγηθεί τελικά στην Κόλαση.

1. το τελωνιο της κακολογιας
2. το τελωνιο της υβρης
3. το τελωνιο του φθονου
4. το τελωνιο του ψεματος
5. το τελωνιο του θυμου και της οργης
6. το τελωνιο της υπερηφανιας
7. το τελωνιο της βλασφημιας
8. το τελωνιο της φλυαριας και της ανοησιας
9. το τελωνιο του τοκου και του δολου
10. το τελωνιο της τεμπελιας και του υπνου
11. το τελωνιο της φιλαργυριας

ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ 20οῦ ΑΙΩΝΑ-Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης Ὁμότιμος Καθηγητής Α.Π.Θ.

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
Ὁμότιμος Καθηγητής Α.Π.Θ.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ
Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ 20οῦ ΑΙΩΝΑ
σχόλιο xristianorthodoxipisti: μελετήστε με προσοχή το κάτωθι άρθρο και γνωρίστε την μεγάλη αποστασία και προδοσία που έγινε στην Ελλάδα από τους εκκλησιαστικούς και πολιτικούς ηγέτες της ,την υποδούλωση της πατρίδος μας στον βαυαρικό προτεσταντισμό αποτέλεσμα του οποίου είναι και τα σημερινά μας προβλήματα , και επίσης διαπιστώστε , εάν η εκκλησία της Ελλάδος είναι σήμερα η εκκλησία των Αγίων πατέρων και της ορθοδοξίας 
1. Ἐξαπλώνεται ἀνεμπόδιστα ὁ Οἰκουμενισμός
Ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ χειρότερη αἵρεση ὅλων τῶν ἐποχῶν, προελαύνει ἀκάθεκτη· διαβρώνει συνειδήσεις κληρικῶν, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν, χωρὶς ἀποτελεσματικὴ ἀντίσταση. Ἐμφανίζεται μὲ ἔνδυμα προβά­του, ὡς δῆθεν ἀγάπη, εἰρήνη, καὶ ἑνότητα πρὸς τοὺς ἀλλοθρήσκους καὶ αἱρετικούς, ἐνῶ πρόκειται γιὰ βαρὺ καὶ ἄγριο λύκο ποὺ κατασπαράσσει τὸ ποίμνιο. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ποιμένες ἔχουν ἀσπασθῆ τὴν αἵρεση καὶ ἔχουν μεταβληθῆ σὲ λύκους· οἱ περισσότεροι εἶναι μισθωτοὶ καὶ δὲν θέλουν νὰ διώξουν τοὺς λύκους γιὰ νὰ μὴ χάσουν τὴν καλοπέραση, τὶς τιμὲς καὶ τὶς δόξες, ἄλλοι εἶναι δειλοὶ καὶ φοβοῦνται τοὺς λύκους, καὶ μόνον ὀλίγοι ἀγωνίζονται νὰ τοὺς διώξουν.

Περί κακολογίας και κακολόγων

Ας νηστεύη και το στόμα από λόγια αισχρά και από κακολογίας. Διότι ποίον το όφελος, εάν απέχωμεν μεν από ψάρια και κρέατα κατά τας νηστευσίμους ημέρας,
δαγκάνω μεν δε και κατατρώγωμεν τους αδελφούς μας; Όποιος κατακρίνει και κακολογεί, αδελφικά κρέατα τρώγει, την σάρκα του πλησίον του δαγκάνει. Δια αυτό
και ο Παύλος λέγει: Ει δε αλλήλους δάκνετε και κατεσθίετε, βλέπετε μη ύπ’ αλλήλων αναλωθήτε (Γαλ. Ε’ 15).
Θα είπης ότι δεν έχωσες τα δόντια σου εις την σάρκα του άλλου; Έχωσες όμως την μαχαιροειδή γλώσσαν σου εις την ψυχήν του και με την κατάκρισίν σου
επλήγωσες την υπόληψιν του πλησίον σου! Τι εκέρδισες μ’ αυτό; Έγινες εγκληματίας, άξιος δίκης και τιμωρίας!
Δια τους ζητούντας να δικαιολογήσουν τας κατακρίσεις των.
Και μη ζητήσης να δικαιολογηθής με το ότι: θα κατέκρινα, αν έλεγα ψεύματα. Εγώ όμως λέγω αληθινά, ώστε δεν κατακρίνω. Και εάν, αληθινά, κατακρίνης, και
πάλιν εγκληματείς. Διότι και ο φαρισαίος ηλήθευεν, όταν κατέκρινε τον τελώνην, αλλά αυτό δεν τον ωφέλησε διόλου! Δια την κακολογίαν του έχασε και κάθε
αξιομισθίαν του!
Ενδιαφέρεσαι πράγματι δια τον πλησίον σου; Λυπήσου τον ειλικρινώς, προσευχήσου υπέρ αυτού προς τον Θεόν, πήγαινε και εύρε τον κατ’ ιδίαν και συμβούλευσέ
τον και παρακάλεσε τον να φροντίση δια την διόρθωσίν του.
Ημάρτησεν ο αδελφός σου; Δείξε του αγάπην, πείσε τον ότι ομιλείς δια το αμάρτημα του από αδελφικόν ενδιαφέρον, όχι δια να τον θεατρίσης και δείξε του με κάθε
τρόπον την προς αυτόν στοργήν σου, αν, αληθινά, επιθυμής να τον ιατρεύσης.

Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός – Λόγοι Απολογητικοί Προς τους Διαβάλλοντας τας Αγίας Εικόνας.

Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός – Λόγοι Απολογητικοί Προς τους Διαβάλλοντας τας Αγίας Εικόνας.



Ἐχρῆν μὲν ἡμᾶς ἀεὶ τῆς ἑαυτῶν συναισθανομένους ἀναξιότητος σιγὴν ἄγειν καὶ θεῷ τὴν τῶν ἡμαρτημένων ἡμῖν προσάγειν ἐξομολόγησιν, ἀλλ’ ἐπειδὴ πάντα καλὰ ἐν καιρῷ αὐτῶν, ὁρῶ δὲ τὴν ἐκκλησίαν, ἣν ὁ θεὸς ᾠκοδόμησεν ἐπὶ τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν ὄντος ἀκρογωνιαίου Χριστοῦ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ βαλλομένην ὥσπερ θαλαττίῳ κλύδωνι κύμασιν ἀλλεπαλλήλοις κορυφουμένῳ, ἐξ ἐπαχθεστάτης φορᾶς τῶν πονηρῶν πνευμάτων κυκωμένην τε καὶ ταραττομένην, καὶ τὸν χιτῶνα Χριστοῦ τὸν ἄνωθεν ὑφαντὸν διαιρούμενον, ὃν ἀσεβῶν διελεῖν ηὐθαδιάσαντο παῖδες, καὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ εἰς διαφόρους δόξας κατατεμνόμενον, ὅ ἐστιν ὁ τοῦ θεοῦ λαὸς καὶ ἡ τῆς ἐκκλησίας ἄνωθεν κεκρατηκυῖα παράδοσις, οὐκ εὔλογον ἡγησάμην σιγᾶν καὶ δεσμὸν ἐπιθεῖναι τῇ γλώσσῃ τὴν ἠπειλημένην ἀπόφασιν ὑφορώμενος τὴν φάσκουσαν·

ΟΙ ΣΑΤΑΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΠΛΕΟΝ ΠΡΩΗΝ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ , ΤΟΥ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΤΖΑΝΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ ΤΟΥΣ ΛΑΜΠΡΟΥ ΚΤΕΝΑ

ΟΙ ΣΑΤΑΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ  ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΠΛΕΟΝ  ΠΡΩΗΝ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ , ΤΟΥ  ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΤΖΑΝΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ ΤΟΥΣ  ΛΑΜΠΡΟΥ ΚΤΕΝΑ 


Περί τελείας ἀγάπης καί τίς ἡ ταύτης ἐνέργεια. Καί ὅτι ἐάν μή διά σπουδῆς ἐντεῦθεν ἤδη τῆς τοῦ Πνεύματος μεθέξεως γενώμεθα μέτοχοι, οὐδέ πιστοί καί χριστιανοί δυνάμεθα εἶναι, ἀλλ᾿ οὐδέ υἱοί καί τέκνα Θεοῦ χρηματίσωμεν.

Περί τελείας ἀγάπης καί τίς ἡ ταύτης ἐνέργεια. Καί ὅτι ἐάν μή διά σπουδῆς ἐντεῦθεν ἤδη τῆς τοῦ Πνεύματος μεθέξεως γενώμεθα μέτοχοι, οὐδέ πιστοί καί χριστιανοί δυνάμεθα εἶναι, ἀλλ᾿ οὐδέ υἱοί καί τέκνα Θεοῦ χρηματίσωμεν.    


Myriobiblos Home

Λόγος Η΄. (159)

 

Περί τελείας ἀγάπης καί τίς ἡ ταύτης ἐνέργεια. Καί ὅτι ἐάν μή διά σπουδῆς ἐντεῦθεν ἤδη τῆς τοῦ Πνεύματος μεθέξεως γενώμεθα μέτοχοι, οὐδέ πιστοί καί χριστιανοί δυνάμεθα εἶναι, ἀλλ᾿ οὐδέ υἱοί καί τέκνα Θεοῦ χρηματίσωμεν.    
 

Ἀδελφοί καί πατέρες, εἰ ὁ τήν ἀρετήν ὑποκρινόμενος πρός ἀπάτην πολλῶν καί ἀπώλειαν, ἄθλιος ὄντως ἐστί καί παρά Θεῷ καί ἀνθρώποις κατακεκριμένος ὑπάρχει καί βδελυκτός, εὔδηλον ὅτι ὁ ἐμπάθειάν τινα, ἀπαθής ὤν, πρός σωτηρίαν πολλῶν καί ὠφέλειαν ἐν προσποιήσει κατά τούς παλαιούς πατέρας σχηματιζόμενος, ἐπαινετός καί μακάριος. Ὥσπερ γάρ ὁ διάβολος ἐν προσχήματι ὄφεως καί συμβουλῆς, τῷ δοκεῖν μέν χρηστῆς καί ἐπωφελοῦς, τῇ δέ ἀληθείᾳ θανασίμου τυγχανούσης καί τοῦ Θεοῦ και πάντων τῶν ἐν τῷ παραδείςῳ καρπῶν ἀποστερούσης τόν ἄνθρωπον, θεομάχος καί ἀνθρωποκτόνος ἐδείχθη, οὕτω καί ὁ ἐν προσχήματι κακίας πονηρούς τινας λόγους κατά τό φαινόμενον ἐκφέρων, ἵνα τά τελούμενα τῷ διαβόλῳ ὑπό τῶν ὑποκρινομένων τήν ἀρετήν καί εὐλάβειαν ἀναμαθών ἐπιστρέψῃ τούς δρῶντας τά κακά πρός μετάνοιαν και σωτηρίαν  καί ἐξομολόγησιν, (160) χρηστομίμητος ὄντως καί συνεργός Θεοῦ καί σωτήρ ἀνθρώπων προφανῶς γίνεται.

Η ΠΙΣΤΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΜΑΣ

Η ΠΙΣΤΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΜΑΣ

Ε΄, ΣΤ΄ ΚΑΙ ΠΕΝΘΕΚΤΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ:
ΜΟΝΟΘΕΛΗΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΕΝΕΡΓΗΤΙΣΜΟΣ - ΠΡΟΣΗΛΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ

τοῦ Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρ. π. Δημοσθένους Παπακωστόπουλου
 Τήν ὡραιότερη σκιαγραφία τῆς Ἐκκλησίας, Σεβ. Ποιμενάρχα, Σεβαστοί Πατέρες καί ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, τή βρίσκουμε στίς ἐπιστολές τοῦ Ἀπ. Παύλου. Ἡ γραφίδα τοῦ φλογεροῦ καί θεοπνεύστου ἀποστόλου, προκειμένου νά μᾶς καταστήσει προσιτή καί κατανοητή τήν ἔννοια καί τήν οὐσία τῆς Ἐκκλησίας, χρησιμοποιεῖ τήν εἰκόνα τοῦ σώματος. Γράφει στήν Α΄ πρός Κορινθίους ἐπιστολή του: «ὅτι εἷς ἄρτος, ἕν σῶμα οἱ πολλοί ἐσμέν∙ οἱ γάρ πάντες ἐκ τοῦ ἑνός ἄρτου μετέχομεν» (Α΄ Κορ. 10,17). Δηλαδή: «Ἐπειδή ἕνας εἶναι ὁ ἄρτος, γι’ αὐτό ἕνα σῶμα εἴμαστε οἱ πολλοί. Διότι ὅλοι ἀπό τόν ἕνα καί τόν αὐτό ἄρτο μετέχουμε». Ὅλοι κοινωνοῦμε τόν οὐράνιο ἄρτο τῆς θείας εὐχαριστίας, ἑνωνόμαστε ὅλοι μέ αὐτόν καί διά τοῦ ἄρτου γινόμαστε ἕνα καί μεταξύ μας. Ὅλοι οἱ πιστοί ἀποτελοῦμε ἕνα σῶμα, τό μυστικό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, χωρίς νά χάνουμε τήν ἀτομικότητά μας.

Η ΟΔΥΝΗ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΕΩΣ, ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Η ΟΔΥΝΗ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΕΩΣ
ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

ΟI ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΗΔΟΝΕΣ δεν διαφέρουν κα­θόλου από τις σκιές και από τα όνειρα. Πριν καλά καλά τις γευθή ο αμαρτωλός, σβήνουν. Ενώ οι τιμωρίες που επισύρουν είναι χωρίς τέλος. Και το γλυκό που προσφέρουν στον άν­θρωπο είναι λίγο, ενώ το πικρό αιώνιο. Όποια σχέσι υπάρχει ανάμεσα σ' ένα όνειρο μιας ημέρας και ολοκλήρου τού χρόνου της ζωής μας, τέτοια υπάρχει ανάμεσα στις εδώ απο­λαύσεις και στις μελλοντικές τιμωρίες. Και ποιος, αλήθεια, θα προτιμούσε να ιδή ένα ευχάριστο όνειρο και εξ αιτίας του να τιμωρήται σ' όλη του την ζωή;

Η ΑΝΑΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ


Η ΑΝΑΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Το κείμενο που ακολουθεί προέρχεται από δύο μικρές ραδιοφωνικές ομιλίες που εκφωνήθηκαν το 1976 στον τότε κρατικό Ραδιοφωνικό Σταθμό Βορείου Ελλάδος ανάμεσα σε άλλες ομιλίες που εκάλυψαν τα έτη 1975-1976 με γενικό θέμα "Οι Πατέρες της Εκκλησίας και η εποχή μας". Η επικαιρότητα των παιδαγωγικών απόψεων του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου εξακολουθεί να ισχύει πολύ περισσότερο σήμερα, μετά από είκοσι έτη, η παρέλευση των οποίων αντί να βελτιώσει τα πράγματα στην αγωγή των νέων δυστυχώς τα εχειροτέρευσε.

 Ο θεσμός του γάμου και η οικογένεια διέρχονται τρομερή κρίση με σημαντική αύξηση των διαζυγίων και νομιμοποίηση σχεδόν των εξωγαμιαίων και προγαμιαί­ων σαρκικών σχέσεων. Χωρίς σωστές οικογένειες τα παιδιά γίνονται έρμαιο στις αυξηθείσες κακές επιδράσεις του περιβάλλοντος, ενώ συγχρόνως τα σχολεία αδυνατούν να βοηθήσουν, γιατί δεν στοχεύουν πλέον στη διαμόρφωση καλών και αγαθών ανθρώπων, αλλά στη μετάδοση γνώσεων.

Η συνήθεια του να αμαρτάνεις φέρνει θάνατο

Η συνήθεια του να αμαρτάνεις φέρνει θάνατο

 Απέναντι στην αμαρτία οφείλουμε να είμαστε ανένδοτοι, γιατί και μία φορά να υποκλέψει τη συγκατάθεσή μας, καθίσταται αληθινός κύριός μας.
Πρόσφορο παράδειγμα που υποδεικνύει τον ύπουλο και τυραννικό χαρακτήρα της αμαρτίας είναι ο τρόπος της Σεμιράμιδος , με τον οποίο υφάρπαξε τη βασιλεία και έγινε αυτοκράτειρα.
Η Σεμιράμις κατόρθωσε με παντός είδους θωπείες να πείσει τον σύζυγό της Νίνο, βασιλιά της Ασσυρίας να παραιτηθεί για μία ημέρα από το αξίωμά του και να της παραδώσει το σκήπτρο της βασιλείας. Αλλά ποιο υπήρξε το πρώτο έργο της νέας αυτοκράτειρας; Να διατάξει να φονευθεί ο Νίνος, ο βασιλιάς και σύζυγός της, ώστε να εξασφαλίσει την εξουσία ισοβίως προς όφελός της. Η παρομοίωση είναι πλήρης και ταιριάζει σε όλα. Η αμαρτία, όπως η Σεμίραμις που αγωνίζεται με παντός είδους θωπείες να πετύχει τη συγκατάθεση του ανθρώπου, αμέσως μόλις κατορθώσει αυτό που ποθεί, κατακυριεύει ,αιχμαλωτίζει και θανατώνει το λογικό.Εγκαθιστά τον θρόνο της στην καρδιά και την κατευθύνει σε όλο τον βίο. Αυτή είναι η αμαρτία, αυτά τα χαρακτηριστικά της.

ΨΕΥΔΟΝΤΑΙ ΟΙ ΛΕΓΟΜΕΝΟΙ ΑΝΤΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΜΙΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΟΝ ΛΑΟ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ , ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΑΥΤΟΣ ΣΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ !

ΨΕΥΔΟΝΤΑΙ ΟΙ ΛΕΓΟΜΕΝΟΙ ΑΝΤΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ  ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΜΙΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΟΝ ΛΑΟ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ , ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΑΥΤΟΣ ΣΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ !



ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΠΕΦΕΡΕ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΕΒΡΑΙΟΚΙΝΗΤΗ ΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟ ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑΣ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΚΥΡΙΩΣ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΟΓΜΑΤΙΚΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ

ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΠΕΦΕΡΕ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΕΒΡΑΙΟΚΙΝΗΤΗ ΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟ ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑΣ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΚΥΡΙΩΣ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΟΓΜΑΤΙΚΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ 

Οἱ σύγχρονοι Αἱρετικοί Νεοεικονομάχοι πολεμοῦν δολίως τήν εἰκονογράφησιν τοῦ ΘΕΟΥ ΠΑΤΡΟΣ μέ τήν διαστροφικήν διδασκαλίαν ὅτι  εἰκονογράφησις τοῦ Θεοῦ Πατρός ἐπιχειρεῖ τήν εἰκόνισιν τῆς Θείαςφύσεως.  
Αἱ εἰκόνες ὅμωςὅπως μᾶς διδάσκουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίαςδέν εἰκονίζουν τήν φύσιν  οὐσίανἀλλά εἶναι ΣΥΜΒΟΛΙΚΑΙ ἀπεικονίσεις τῆς ὑποστάσεως τοῦ εἰκονιζομένουμήπως δύνται νά εἰκονισθῇ  οὐσία καί φύσις τῶν Ἀγγέλων  τῶν ψυχῶν  καί τῶν δαιμόνων τοῦ Παραδείσου καί τῆς κολάσεωςὌχι βεβαίως. Ἀλλά τόσαι εἰκόνες ὑπάρχουν μέ Ἀγγέλους καί ψυχάς καί δαίμονας. Τήν οὐσίαν ἤ φύσιν των εἰκονίζουν; Ὄχι βεβαίως. Πόσον μᾶλλον ἀδύνατον εἶναι νά εἰκονισθῇ ἡ Ἄκτιστος καί Ἄπειρος καί Ἀπερίγραπτος καί Ἀμέθεκτος ΘΕΪΚΗ Οὐσία ἤ Φύσις. 

Η ενότητα της Εκκλησίας


Η ενότητα της Εκκλησίας




Η Εκκλησία, εφόσον είναι σώμα Χριστού, που σκοπό έχει την σωτηρία των ανθρώπων, δεν κινδυνεύει να αφανιστεί, να καταποντιστεί (PG 52,429), να χαθεί. Άρχοντες θρησκευτικοί, λέγει ο ιερός Χρυσόστομος, άλλοτε και τώρα, φορείς της κοσμικής εξουσίας, αιρετικοί και οι ίδιοι οι δαίμονες «επολέμησαν την Εκκλησίαν», η οποία όχι μόνο δεν νικήθηκε αλλ' «υπέρ τους ουρανούς αναβέβηκε» (PG 52, 397-8).

Παρά ταύτα κινδυνεύει συνεχώς η ενότητα της Εκκλησίας, ενώ το γεγονός του Σώματος του Χριστού, η Εκκλησία δηλαδή, σημαίνει και αποτελεί ενότητα πραγματική, «... Εκκλησίαν δε Θεού καλεί (= ο Παύλος), δεικνύς ότι ηνώσθαι αυτήν χρη. Ει γαρ Θεού εστίν, ήνωται και μία εστίν, ουκ εν Κορίνθω μόνον αλλά και εν πάση τη οικουμένη. Το γαρ της Εκκλησίας όνομα ου χωρισμού, αλλά ενώσεώς εστι, και συμφωνίας όνομα. ...Ει δε ο τόπος χωρίζει (=τους πιστούς), αλλ' ο Κύριος αυτούς συνάπτει κοινός ων» (Εις Α' Κορ., Ομιλ. Α' 1: PG 61,13), που συντελείται με την συμμετοχή τελικά όλων στην ίδια θεία Ευχαριστία, στο γεγονός δηλαδή ότι, μετέχοντες στον ίδιο «άρτο», «ενούμεθα» όλοι σ' ένα σώμα, το σώμα του Χριστού (PG 61,200).

Δεκάλογος της κατά Χριστόν νομοθεσίας . Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς

 Δεκάλογος της κατά Χριστόν νομοθεσίας .  Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς

Ο Κύριος, ο Θεός σου, είναι ένας Κύριος(Δευτ. 6, 4), που αναγνωρίζεται ως Πατέρας, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Ο Πατέρας είναι αγέννητος. Ο Υιός έχει γεννηθεί από τον Πατέρα ανάρχως, αχρόνως και απαθώς, ως Λόγος. Αυτός, επειδή έχρισε από τον εαυτό Του την ανθρώπινη φύση που έλαβε από εμάς, ονομάστηκε Χριστός. Το Άγιο Πνεύμα προέρχεται από τον Πατέρα, όχι όμως με γέννηση, αλλά με εκπόρευση. Αυτός είναι ο μόνος Θεός. Αυτός είναι ο αληθινός Θεός, ο ένας Κύριος σε τρεις υποστάσεις, Πατέρα, Υιού και Αγίου Πνεύματος, που δε διαιρείται κατά τη φύση και τη βουλή και τη δόξα, τη δύναμη και την ενέργεια και όλα τα γνωρίσματα της θεότητας. Αυτόν μόνο θα αγαπήσεις και Αυτόν μόνο θα λατρέψεις με όλη τη διάνοιά σου και με όλη την καρδιά σου και με όλη τη δύναμή σου(Δευτ. 6, 5).

Η λεηλασία της Κωνσταντινουπόλεως από τους Φράγκους δεν έχει το αντίστοιχό της στην Ιστορία

 Η λεηλασία της Κωνσταντινουπόλεως από τους Φράγκους δεν έχει το αντίστοιχό της στην Ιστορία
Σερ Στήβεν Ράνσιμαν.

“Ιστορία των Σταυροφοριών”

ΠΟΙΑ Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΤΩΝ <<ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΤΗΣ ΔΥΣΕΩΣ>> ΣΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΗΜΕΡΑ ΥΠΟΔΟΥΛΩΜΕΝΟΙ  ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΤΕΣ ?? 
Η Δ' ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ: ΤΟ ΑΛΟΘΙ ΤΩΝ ΦΡΑΓΚΟΛΑΤΙΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ

Ενώ τονίζεται η 29η Μαϊου 1453 ως το τέλος της χιλιόχρονης αυτοκρατορίας μας, το κυριότερο γεγονός που κλόνισε την ύπαρξή της ανεπανόρθωτα, και οδήγησε στον οριστικό τερματισμό της υλικής και οικονομικής υπεροχής του κράτους μας σε όλη την Ευρώπη, και τελικά στο 1453, δηλαδή η καταστροφή της Ρωμανίας από τη Δύση, με την Άλωση της Νέας Ρώμης/Κωνσταντινούπολης την 13η Απριλίου 1204 από τους Σταυροφόρους, αποσιωπάται ή δεν του δίνεται η πρέπουσα σημασία. 

Αββά Ισαάκ του Σύρου Ψήγματα Χρυσού από τους Ασκητικούς Λόγους του

Αββά Ισαάκ του Σύρου
Ψήγματα Χρυσού από τους Ασκητικούς Λόγους του
ΜΕΛΕΤΗΜΑ 1ον
  1. Ο φόβος του Θεού είναι η αρχή της αρετής, που γεννάται από την πίστη και σπέρνεται στην καρδιά, που καταγίνεται στα της σωτηρίας της ψυχής.
  2. Αρχή της εναρέτου ζωής ειναι το να καταγίνεσαι στη μελέτη των Θείων Λόγων, αποφεύγοντας την τιμή του κόσμου, που είναι ατιμία.
  3. Χωρίς τη θέρμη της προς τον Θεόν πίστεως, δεν μπορούμε ν’ απαλλαγούμε από τη δουλεία των παθών.
  4. Όταν στερούμεθα της Θείας Χάριτος επί πολύ, τότε γνωσιολογικά απορρίπτουμε τη Θεία Πρόνοια (=δαιμονισμός).
  5. Αρχή της αληθινής ζωής του πιστού είναι ο φόβος του Θεού και η θεία ηδονή που γεννάται απ’ Αυτόν μέσα στην καρδιά μας.
  6. Ο λόγος του Θεού, δηλαδή η αρετή, φυτρώνει στις καρδιές, που δεν φροντίζουν και δεν μεριμνούν για τα πράγματα του κόσμου τούτου.

Οι άξιοι διάδοχοι των αγίων Αποστόλων και Πατέρων , ορθόδοξοι επίσκοποι δεν παλινδρομούν , δεν καταφεύγουν σε χαρτοπόλεμο λένε το ναι –ναι και το όχι-όχι , όταν πρόκειται για θέματα πίστεως ομολογούν , καταγγέλλουν και καταδικάζουν την αίρεση ή το σχίσμα , και αποκηρύττουν τους εκ πεσόντας ! τέτοιος ήταν ο Άγιος πατέρας επίσκοπος Βρεσθένης Ματθαίος Καρπαθάκης !!! Ένα δείγμα από εγκυκλίους του!!

Οι άξιοι διάδοχοι των αγίων  Αποστόλων και Πατέρων , ορθόδοξοι επίσκοποι δεν  παλινδρομούν , δεν καταφεύγουν σε χαρτοπόλεμο λένε το ναι –ναι και το όχι-όχι , όταν πρόκειται για θέματα  πίστεως ομολογούν , καταγγέλλουν και καταδικάζουν  την αίρεση ή το σχίσμα , και αποκηρύττουν τους εκ πεσόντας ! τέτοιος ήταν ο Άγιος  πατέρας επίσκοπος Βρεσθένης Ματθαίος Καρπαθάκης  !!! Ένα δείγμα  από εγκυκλίους του!!



Ὁ καρπός τῆς νηστείας Ὁσίου Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου

Ὁ καρπός τῆς νηστείας
σίου Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου 


 ἄνθρωπος πού φοβᾶται τό Θεό δέν καταφρονεῖ τό νόμο τῆς νηστείας. Θά σᾶς μιλήσω γι᾿ αὐτό τό θέμα, γιατί ὁ πονηρός διάβολος, πού μισεῖ ὅλα τά καλά, πηγαίνει σέ κάθε χριστιανό καί, δένοντάς τον ἀόρατα μέ τήν ἀμέλεια καί τήνὀκνηρία, τόν πείθει νά καταφρονήσει τήν ἁγία νηστεία, πού γεννάει τόσα πνευματικά ἀγαθά καί συντελεῖ στή σωτηρία μας.
Γι᾿ αὐτό σᾶς παρακαλῶ, νά μήν ἀκούσετε καθόλου τόν ἐχθρό τῆς ψυχῆς μας οὔτε νά ὑποκύψετε στό πάθος τῆς γαστριμαργίας οὔτε νά ξαναγυρίσετε σέ περασμένη κακή συνήθεια.
Καθένας μας ἄς μήν ξεχνάει τήν ὠφέλεια πού προξενεῖ ἡ νηστεία. Εἶναι ὁ γιατρός τῶν ψυχῶν μας.

Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΓΕΝΝΑΔΙΟ ΣΧΟΛΑΡΙΟ

Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ
ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΓΕΝΝΑΔΙΟ ΣΧΟΛΑΡΙΟ
 Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης


1. Ο διπλός κίνδυνος· Τούρκοι και Φράγκοι 
Η παρουσίαση των θέσεων του πατριάρχου Γενναδίου Σχολαρίου για την άλωση της Πόλης από τους Τούρκους το 1453 έχει μέγιστο ιστορικό, εθνικό και πνευματικό ενδιαφέρον, για πολλούς και σημαντικούς λόγους. Εν πρώτοις διότι η ζωή του συνεκτυλίσσεται μαζί με τις τελευταίες δραματικές δεκαετίες της βασιλεύουσας και τις πρώτες της άδοξης δουλείας και υποταγής της στον βάρβαρο και αλλόθρησκο κα­τακτητή. Και το σημαντικότερο, διότι δεν είναι απλός θεατής των δρω­μένων, ένας από τους πολλούς που απλώς υφίστανται παθητικά τις τροπές των καιρών και των χρόνων, αλλά ένας από τους ολίγους που ενεργητικά έλαβαν μέρος και συνδιαμόρφωσαν τις ιστορικές συνθήκες, κάτω από τις οποίες πορεύθηκε η Ρωμιοσύνη κατά τα κρίσιμα έτη πριν από την άλωση και μετά από αυτήν. Κατηύθυνε ο ίδιος και προσδιό­ρισε σε μεγάλο βαθμό τις τύχες του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. 

Άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος : Λόγος περί πίστεως. Και διδασκαλία για εκείνους πού λένε, ότι δεν είναι δυνατόν εκείνοι πού βρίσκονται μέσα στις φροντίδες του κόσμου να φτάσουν στην τελειότητα των αρετών. Και διήγηση επωφελής .

Άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος : Λόγος περί πίστεως. Και διδασκαλία για εκείνους πού λένε, ότι δεν είναι δυνατόν εκείνοι πού βρίσκονται μέσα στις φροντίδες του κόσμου να φτάσουν στην τελειότητα των αρετών. Και διήγηση επωφελής .

Αδελφοί και πατέρες· είναι καλό να διακηρύττομε σε όλους το έλεος του Θεού και να φανερώνομε στους πλησίον μας την ευσπλαχνία και την ανείπωτη αγαθότητα του Θεού προς εμάς. « Εγώ λοιπόν, καθώς το βλέπετε, μήτε νηστείες έκανα, μήτε αγρυπνίες, μήτε χαμαικοιτίες, αλλά μόνο ταπεινώθηκα και ο Κύριος σύντομα με έσωσε», λέει ο θειος Δαβίδ. Και μπορεί κανείς να πει πολύ πιο σύντομα: «Μόνο πίστεψα, και με δέχτηκε ο Κύριος». Επειδή είναι πολλά αυτά πού μας εμποδίζουν ν΄ αποκτήσομε την ταπείνωση, να βρούμε όμως την πίστη δεν μας εμποδίζει τίποτε. Γιατί αν το θελήσομε ολόψυχα, ευθύς ενεργεί μέσα μας η πίστη, αφού είναι δώρο του Θεού και φυσικό προσόν, αν και υπόκειται στην αυτεξουσιότητα της προαιρέσεώς μας. Γι΄ αυτό ακόμη και οι Σκύθες και οι βάρβαροι πιστεύουν ο ένας τα λόγια του άλλου. Και για να σας δείξω στην πράξη την ενέργεια της ενδιάθετης πίστεως και να βεβαιώσω όσα είπα, ακούστε να σας διηγηθώ κάτι πού άκουσα από κάποιον πού δεν ψεύδεται.

Ἰωσὴφ Βρυέννιος – Λόγος εἰς τὴν Ἁγίαν καὶ ζωαρχικὴν Τριάδα.

Ἰωσὴφ Βρυέννιος – Λόγος εἰς τὴν Ἁγίαν καὶ ζωαρχικὴν Τριάδα.
ΛΟΓΟΣ εἰς τὴν Ἁγίαν καὶ ζωαρχικὴν Τριάδα
 συνερανισθεὶς ἐκ διαφόρων πρὸς Αὐτὴν λόγων τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν σοφωτάτου
Ἰωσὴφ τοῦ Βρυεννίου*
 Θεὸς ἐμοὶ δόξα καὶ πλοῦτος καὶ καύχημα· Θεὸς τὸ γλυκύτατον καὶ ἥδυστον ὑπὲρ πᾶν πρᾶγμα, πρᾶγμα. Θεὸς τὸ μελέτημα καὶ ἐντρύφημα τοῖς σῳζομένοις χριστιανοῖς· Θεοῦ πνοὴ ἡ ψυχή μου· Θεοῦ πλάσμα τὸ σῶμά μου· Θεοῦ εἰμι ὅλος εἰκών· Θεοῦ θείᾳ χάριτι γένος· θεόθεν μοι τὸ εἶναι, τὸ κινεῖσθαι· θεόθεν τὸ ἀναπνεῖν, θεόθεν τὸ φθέγγεσθαι. Θεῷ καθ᾿ ἑκάστην τὸ πνεῦμά μου παρατίθημι· Θεῷ τὰς εὐχάς μου συνεχῶς προσάγω· Θεῷ καὶ ζῶ, καὶ δουλεύω, καὶ πάρειμι· Θεὸν τὸν μέγαν καὶ ἰσχυρὸν καὶ ζῶντα, παρόχον καὶ συλλήπτορα, καὶ τελεστὴν τῶν καλῶν εὐμοιρῶ· Θεὸν ἐπόπτην, ὧν καὶ νοῶ καὶ λέγω καὶ πράττω, πλουτῶ· Θεὸν κριτὴν φοβερὸν τῶν ἐν ἐμοὶ πεπραγμένων ἐκδέχομαι· καὶ πῶς λοιπὸν ἄλλοθεν ἄρξομαι τοῦ νῦν λόγου, ἀλλ᾿ ἢ ἐκ Θεοῦ;

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ π. ΘΡΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ ΠΕΡΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΕΛΟΥΣΗΣ -ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ! Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ :xristianorthodoxipisti.blogspot.gr

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ π. ΘΡΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ ΠΕΡΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΕΛΟΥΣΗΣ <<ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ>>Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ :xristianorthodoxipisti.blogspot.gr
ΟΙ ΘΕΣΗ ΤΗΣ :xristianorthodoxipisti.blogspot.gr

῾Ομολογία τῆς ὀρθῆς πίστεως Μάρκου μητροπολίτου Ἐφέσου τοῦ Εὐγενικοῦ

῾Ομολογία τῆς ὀρθῆς πίστεως
Μάρκου μητροπολίτου Ἐφέσου τοῦ Εὐγενικοῦ

᾿Εκτεθεῖσα ἐν Φλωρεντίᾳ κατὰ τὴν πρὸς Λατίνους γενομένην σύνοδον

[1] Ἐγ τ το θεο χάριτι δόγμασιν ντραφες εσεβέσι κα τ ἁγί καὶ καθολικἐκκλησί δι πάντων πόμενος, πιστεύω κα μολογ τν θεν καὶ πατέρα μόνον ναρχον κα ναίτιον, πηγν δ κα ατίαν το υο κα το πνεύματος. ὅ τε γρ υἱὸς ξ ατογεγέννηται κα τ πνεμα ξ ατο κπο­ρεύεται, μηδν το υο συμβαλλομένου πρς τνκπόρευσιν, ὥς περ οδ το πνεύματος πρς τν γέννησιν, ἢ κατ τ μα τς προό­δους εναι κα σὺν ἀλλήλαις, ς ο θεολόγοι πατέρες διδάσκουσι. δι τοῦ­το γρ κα τ πνεμα τ ἅγιον κπορεύεσθαι «δι᾿ υοῦ» λέγεται, τουτέστι μετ το υο κα ς  υός, ε κα μγεννητς ς κενος. ὁ δ υἱὸς ο λέγεται γεννᾶ­σθαι δι το πνεύματος, δι τ σχετικν εναι τ το υο νομα, να μ δόξ υἱὸς εναι το πνεύματος. ντεθεν κα πνεμα μν υο λέγεται δι τ κατ φύσιν οκεον, κα τ δι᾿ ατο πεφηνέναι κα δίδοσθαι τοςν­θρώποις·  δ υἱὸς το πατρς λέγεται, το δ πνεύματος  υἱὸς οὔτε ἔστιν οὔτε λέγεται κατ τν Νύσσης Γρηγόριον.
Ε δ τ «δι᾿ υο κπορεύεσθαι» τν ατίαν δήλου, καθ᾿ ἅ περ ο νέοι θεολόγοι φασίν, λλ᾿ ο τ δι᾿ ατο κλάμπειν κα πεφυκέναι κα λως τ συμπροϊέναι κα συμπαρομαρτεν κατ τν θεηγόρον Δαμασκηνόν, οκ ν ο θεολόγοι πάντες ξς ῥητς φρουν τουο τν ατίαν.  μν [Διονύ­σιος] λέγων· «Μόνη πηγ τουτέστιν ατία τς περουσίου θεότητος  πα­τήρ, κα τούτ το υο κα το πνεύματος διακρίνεται». ὁ δ [θανά­σιος]· «Μόνος γέννητος κα μόνος πηγ θεότητος  πατήρ», τουτέστι μό­νος ατία καθ ἅ περ καμόνος ναίτιος.  δ [Γρηγόριος  θεολόγος]· «πάντα σα  πατρ το υο πλν τς ατίας». ὁ δ [Μάξιμος] τι κα ο ῾Ρωμαοι «τν υἱὸν ο ποιοσιν ατίαν το πνεύματος». δ [Δαμασκη­νς] ὅτι «μόνος αἴτιος ὁ πατήρ»· καὶ ἐν λλοις· «῞Οσα ρμόζει πηγ, ατίᾳ,γεννήτορι, τ πατρ μόν προσαρμοστέα». οκ ν  θεολογικώτατος οὗ­τος Δαμασκηνς τν «διὰ» τιθες π το υο, τν «ἐκ» πηγόρευεν, ν μν τ γδό τν θεολογικν λέγων· «᾿Εκ το υο τ πνεμα ο λέγομεν, υο δ νομάζομεν κα δι᾿ υο φανεροσθαιμν μολογομεν». ἐν δ τ τρισκαιδεκάτῳ πάλιν  ατός· «Πνεμα υο οχ ς ξ ατολλ᾿ ς δι᾿ ατο κ το πατρς κπορευόμενον· μόνος γρ ατιος  πα­τήρ». ν δ τπρς ορδάνην πιστολ πρς τ τέλει· «Πνεμα νυπό­στατον κπόρευ­μα κα πρόβλημα, δι᾿ υο δέ, κα οκ ξ υος πνεμα στόματος θεοῦ, λόγου ξαγγελτικόν». ν δ τ ες τν θεόσωμον ταφν το Κυρίου λόγῳ· «Πνεμα γιον το θεο κα πατρός, ς ξ ατοκπορευόμενον, ὅ περ κα το υο λέγεται, ς δι᾿ ατο φανερούμενον κα τ κτίσει μεταδιδό­μενον· λλ᾿ οκ ξ ατο χον τν παρξιν».
Δλον γὰρ ς νθα μεσιτείαν ατιώδη δηλο  «διὰ» κα τ προσεχς ατιον, ς ο Λατνοι βούλονται, πάντως σοδυναμε τότε τ «ἐκ», κα  τέρα τς τέρας τν χρσινντιλαμβάνει· ς τ «᾿Εκτησάμην νθρωπον δι το θεοῦ», τατν τ «κ το θεοῦ»· κα« ἀνρ διὰ γυναικός», του­τέ­στιν «κ γυναικός». νθα τοίνυν  «ἐκ» πηγόρευται, δλοντι κα  ατία ταύτ συναπηγόρευται. λείπεται ἄρα τ κ πατρς δι᾿ υο κπο­ρεύεσθαι τ πνεμα τ γιον οτω λέγεσθαι κατ τν τς συνεπτυγ­μένης θεολογίας τρόπον, ς κ πατρς κπορευόμενον, δι᾿ υἱοῦ φανεροῦ­σθαι  γνωρίζεσθαι  κλάμπειν  πεφυκέναι νοεσθαι. «Τοτο γάρ, φησὶν  μέ­γας Βασίλειος, γνωριστικν τς κατ τν πόστασινδιότητος σημεον χει, τ μετ το υο κα σν ατ γνωρίζεσθαι, καὶ ἐκ τοῦ πατρὸς ὑφεστά­ναι». τοτ᾿ ἄρα κα τ «δι το υοῦ» βούλεται, τ «μετ᾿ ατοῦ» γνωρίζε­σθαι· καοκ λλη τις ἰδιότης πρὸς τὸν ἀποδέδοται τοῦ πνεύματος ἐνταῦ­θα πρὸς τὸν υἱὸν ἢ τὸ μετ᾿ αὐτοῦ γνωρίζεσθαι, καὶ οὐκ ἄλλη τις πρς τν πατέρα  τ ξ ατο φεστάναι. εἰ τοίνυν τὸ ἴδιον ἀκριβῶς ἀντιστρέ­φειν ἀνάγκη πρὸς τὸ οὗ ἐστιν ἴδιον, οὐκ ἄρα σχέσιν ἑτέραν πρὸς τὸν υἱὸν ἔχει τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ἢ τὸ μετ᾿ αὐτοῦ γνωρίζεσθαι, καθ᾿ ἅ περ πρὸς τὸν πατέρα τὸ ἐξ αὐτοῦ ὑφεστάναι. οκ ἄρα κ το υο φέστηκεν οδ τ εναι χει τ πνεμα τ γιον, ἐπεὶ τί ἐκώλυε δι᾿ υἱοῦ ἐκπορεύεσθαι λέγειν τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον, ὥς περ δι᾿ υἱοῦ τὰ πάντα γεγενῆσθαι λέγεται; λλ᾿ κενο μν λέγεται τς «διὰ» κειμένης ντ τς «ἐκ», τοτο δ οδαμς. οδ᾿ ν εροι τις οδαμο κείμενον οτω χωρς το πατρός, λλ᾿«κ πα­τρς δι᾿ υοῦ» λέγεται. τοτο δ τν ατίαν οκ ξ νάγκης τ υἱῷ δίδωσι· δι τοτο κα τ «ξ υοῦ» κα παντελς οχ ερηται κα καθαρς πη­γόρευται.
[2] Τς δ τν δυτικν πατέρων καὶ διδασκάλων φωνάς, α τν ατίαν τοῦ πνεύματος τ υἱῷ διδόασιν, οτε γνωρίζω (καὶ γὰρ οὐδὲ μετεβλήθη­σάν ποτε πρὸς τὴν ἡμετέραν γλῶσσαν οὐδ᾿ ὑπὸ τῶν οἰκουμενικῶν συνόδων ἐδοκιμάσθησαν) οτε παραδέχομαι, τεκμαιρόμενος τι διεφθαρμέναι εσ κα παρέγγραπτοι διά τε πολλν λλων κα δι τοχθς κα πρώην προε­νε­χθέντος παρ᾿ ατν βιβλίου τς οκουμενικς βδόμης συνόδου τνρον χοντος μετ τς ν τ Συμβόλ προσθήκης· ὅ περ ναγνωσθν πόσην ατν ασχύνην κατέχεεν, σασιν ο τότε παρόντες. λλ᾿ οδ᾿ ν ναντία τας οκουμενικας συνόδοις κα τος κοινος αὑτν δόγμασιν, οδ᾿ ν λως σύμφωνα τος ἀνατολικος διδασκάλοις γραψαν ο πατέρες κενοι, οδ ἑαυτος νακόλουθα, καθ᾿ ἅ περ δι᾿ λλων πολλν κείνων ῥητν ποδεί­κνυται. δι τοτο τς τοιαύτας πικινδύνους φωνς περ τς το ἁγίου πνεύματος κπορεύσεως θετῶ, κα συμφωνν τ γί Δαμασκηνκ τουο τ πνεμα ο λέγω, κν ὅς τις ον τερος τοτο λέγειν δοκ. οτε λέγω τν υἱὸν τοῦ πνεύματος ατιον οδ προβολέα, να μ δεύτερος ατιος ν τ τριάδι, κντεθεν δύο ατιοι κα δύο ρχα γνωρισθσιν· οδ γρ οσι­δες νταθα τ ατιον, ἵνα κοινν κα ν τος τρισ προσώποις πάρχῃ, κα δι τοτο τς δύο ρχς οδαμῇ οδαμς ο Λατνοι φεύξον­ται μέχρις ν τν υἱὸν λέγωσιν ρχν το πνεύματος· ἡ δ ρχ προσωπι­κνπάρχει κα διακρνον τ πρόσωπα.
[3] Κατ πάντα τοίνυν πόμενος τας γίαις κα οκουμενικας πτ συνό­δοις κα τοςν ατας διαλάμψασι θεοσόφοις πατράσι·
Πιστεύω εἰς ἕνα θεὸν πατέρα παντοκράτορα, ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καὶ ἀοράτων. καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χρι­στόν, τὸν υἱὸν τοῦ θεοῦ τὸν μονογενῆ, τὸν ἐκ τοῦ πατρὸς γεννηθέντα πρὸ πάντων τῶν αἰώνων· φῶς ἐκ φωτός, θεὸν ἀληθινὸν ἐκ θεοῦ ἀληθι­νοῦ, γεννηθέντα, οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ πατρί, δι᾿ οὗ τὰ πάντα ἐγένετο· τὸν δι᾿ ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρα­νῶν καὶ σαρκωθέντα ἐκ πνεύματος ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς παρθένου καὶ ἐνανθρωπήσαντα· σταυρωθέντα τε ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου, καὶ παθόντα καὶ ταφέντα· καὶ ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ κατὰ τὰς Γραφάς· καὶ ἀνελθόντα εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ καθεζό­μενον ἐκ δεξιῶν τοῦ πατρός· καὶ πάλιν ἐρχόμενον μετὰ δόξης κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς· οὗ τῆς βασι­λείας οὐκ ἔσται τέλος. καὶ εἰς τὸ πνεῦ­μα τὸ ἅγιον, τὸ Κύριον, τὸ ζωοποιόν, τὸ ἐκ τοῦ πατρὸς ἐκπορευόμενον, τὸ σὺν πατρὶ καὶ υἱῷ συμπρο­σκυνού­με­νον καὶ συνδοξαζόμενον, τὸ λαλῆ­σαν διὰ τῶν προφητῶν. εἰς μίαν ἁγίαν καθολικὴν καὶ ἀποστολικὴν ἐκ­κλη­σίαν. ὁμολο­γῶ ἓν βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. προσδοκῶ ἀνά­στα­σιν νε­κρῶν, καὶ ζωὴν τοῦ μέλλον­τος αἰῶνος. ἀμήν.
[4] Τοτο τ ερν τῆς Πίστεως Μάθημά τε καὶ Σύμβολον τὸ παρὰ τς πρώτης κα τς δευτέρας τῶν συνόδων κτεθέν, παρ δ τν λοιπν κυρωθὲν κα βεβαιωθέν, λ ψυχδεχόμενος κα φυ­λάττων, ποδέχομαι κα σπάζομαι πρς τας ερημέναις πτ συνόδοις, κα τν μετ᾿ ατς θροισθεσαν π το εσεβος Βασιλείου βασιλέως ῾Ρωμαίων κα τοἁγιωτάτου πατριάρχου Φωτίου, τν καὶ οκουμενι­κν γδό­ην νομασθεσαν,  κα τν τοποτηρητν παρόντων ωάν­νου το μακαρίου πάπα τς πρεσβυτέρας ῾Ρώμης Παύλου κα Εγε­νίου τν ἐπι­σκόπων κα Πέτρου πρεσβυτέρου κακαρδιναλίου, κύ­ρωσε μν κα νε­κήρυξε τν βδόμην οκουμενικν σύνοδον κα τας πρατς συντάττε­σθαι διωρίσατο. ἀποκατέστησε δ τ οκεί θρόν τν ἁγιώτα­τον Φώτι­ον, κατέκρινε δ κα νεθεμάτισε, καθ᾿ ἅ περ κα α πρ ατς οκουμενι­κα Σύνοδοι, τος τολμντας προσθήκην τιν καινοτομεν  φαί­ρεσιν ἢ ὅλως ἐναλλαγὴν ἐπὶ τῷ προρρηθέντι Συμβόλῳ. «Ε τις γάρ, φησί, παρ τοτο τ ερν Σύμβολον τολμήσει τερονναγράψασθαι  προσθεναι  φελεν κα ρον νομάσαι ποθρασυνθείη, κατάκριτος κα πάσης χριστια­νικς πολιτείας πόβλητος». τ δ᾿ ατ κα  πάπας ωάννης πρς τν ἅγιον Φώτιον πιστέλλων φησ πλατύτερόν τε κα καθαρώτερον περ τς ν τ Συμβόλταύτης προσθήκης. ατη  Σύνοδος κα κανόνας ξέθετο τος ν πσι τος κανονικος βιβλίοις ερι­σκομένους.
[5] Κατ τος ρους τοίνυν ατς κα τν πρ ατς συνόδων, τ ερν τς Πίστεως Σύμβολον [κίνητον] δεῖν φυλάττεσθαι κρίνων, ς ξε­δόθη, καὶ οὓς ἀποδέχονται συναποδεχόμενος κα ος ποβάλλονται συνα­ποβαλλόμενος, οδέποτε ες κοινωνίαν προσδέξο­μαι τος τολμήσαντας ν τ Συμβόλ τν καινοτομίαν προσθεῖναι περ τς τοἁγίου πνεύματος κπορεύσεως, ως ν μμένωσι τ τοιαύτ καινοτο­μίᾳ· «῾Ο γρ κοινωνν φησι τ κοινωνήτ κα ατς κοινώνητος στω». κα  θεος Χρυσό­στομοςξηγούμενος τὸ «Ε τις εαγγελίζεται μν παρ᾿  παρελάβετε, νάθεμα», «Οκ επε, φησίν, ἐὰν ναντία καταγ­γέλλωσιν  τ πν νατρέ­πωσιν, λλὰ κν μικρόν τι εαγγελίζωνται, παρ᾿  παρελά­βετε, κν τ τυ­χν παρακινήσωσιν, νάθεμα στωσαν». κα  ατς αθις· «Οκονομη­τέον νθα μ παρανομητέον». κα  μέγας Βασί­λειος ν τος ᾿Ασκητικος· «Φανερ κπτωσις πίστεως κα περηφανίας κατηγορία,  θετεν τι τν γεγραμμένων  πεισάγειν τν μ γεγραμμένων, το Κυρίου μν ησο επόντος· Τ μπρόβατα τς φωνς μου κούει· κα πρ τούτου ερη­κότος· ᾿Αλλοτρί δ ο μκολου­θήσουσιν λλ φεύξονται π᾿ ατοτι οκ οδασι τν φωνν τν λλοτρίων». καν τ πρς μονά­ζοντας πιστολ· «Εἵ τινες τν γι πί­στιν προσποιοντες μολογεν, κοι­νωνοσι δ τος τερόφροσι, τος τοιού­τους, ε μετ παραγγελίαν μ πο­στσι, μμόνον κοινωνήτους χειν, λλ μηδ δελφος νομάζειν». κα πρ τού­του  θεοφόροςγνάτιος ν τ πρς τν θεον Πολύκαρπον τῆς Σμύρνης πιστολ· «Πς  λέγων, φησί, παρ τ διατεταγμένα, κν ξιό­πιστος , κν νηστεύ, κἂν παρθενεύῃ, κν σημεα ποι, κν προφητεύ, λύκος σοι φαινέσθω ν προβάτου δορ, προβάτων φθορν κατεργαζόμε­νος». κα τί δε πολλ λέγειν; παντες ο τς ἐκκλησίας δι­δάσκαλοι, πᾶ­σαι α σύνοδοι καὶ πσαι α θεαι Γραφα φεύγειν τος τερό­φρονας πα­ραινοσι, κα τς ατν κοινωνίας διΐστασθαι.
Τούτων ον γ πάντων καταφρονήσας, κολουθήσω τος ν προσχή­ματι πεπλασμένης ερήνης νωθναι κελεύουσι, τος τ ἱερὸν καὶ θεον Σύμβολον κιβδηλεύσασι, κα τν υἱὸν πεισάγουσι δεύτερον ατιον το ἁγίου πνεύ­ματος; τ γρ λοιπ τν τοπημάτων ἐῶ, τό γε νν χον, ν κα ν μόνον κανν ν μς ξ ατν διαστσαι. μ πάθοιμι τοτό ποτε, παράκλητε γαθέ, μηδ᾿ οτως μαυτο κα τν καθηκόντων λογισμν ποπέσοιμι, τς δ σς διδασκαλίας κα τν π σομπνευσθέντων μακαρίων νδρν χόμενος, προστεθείην πρς τος μος πατέρας, τοτο, εἰ μή τι λλο, ντεθεν ποφερόμενος, τν εσέβειαν.